หนึ่งขวบครึ่ง

โอกิครับ...

เดือนนี้โอกิก็อายุหนึ่งขวบครึ่งแล้วนะครับ แต่โอกิยังไม่ค่อยพูดเลยครับ ได้แต่อื้อ อ้า แค่นั้นเอง ไม่ยอมเรียกแม่หรือใครๆ ด้วย เวลาจะเรียกใครก็ได้แต่กวักมือ เวลาให้ออกเสียงเรียกหม่าม้าก็ได้ มะ ป่าป๊าก็ ป๊ะ อาเน่ก็ได้ว่า เน่ แล้ว แต่โอกิไม่ยอมเรียกเอง ต้องบอกให้พูดถึงจะยอมเรียก

แม่คิดว่าโอกิคงยังไม่มั่นใจที่จะพูด (มั้ง) ก็เลยไม่ยอมพูดเท่าไหร่ เพราะตอนแรกๆ (เมื่อสองสามเดือนที่แล้ว) แม่บอกให้เรียกอาเน่ โอกิก็พยายามส่งเสียงออกมาได้ว่า “โกะ” เวลาบอกให้เรียกอาเน่ทีไร ก็จะกลายเป็น “โกะ” ทุกครั้ง ใครได้ยินก็ฮากันเป็นแถว แม่คิดว่าโอกิก็คงรู้ตัวว่าไอ้ที่ตัวเองพูดออกไป มันไม่ถูก ก็เลยไม่ค่อยอยากพูด เวลาบอกให้เรียกอาเน่ทีไร โอกิจะทำหน้าเครียดๆ แล้วก็พยายามเปล่งเสียงออกมาเป็น “โกะ” ทุกที

แต่ตอนนี้ไม่เป็นโกะแล้ว เพราะโอกิเริ่มเลียนเสียงได้ใกล้เคียง แต่ก็ไม่ค่อยชอบพูดอยู่ดี แต่ชอบเสียงเพลงและการเต้นมาก เวลามีเสียงเพลงในทีวี จะลุกขึ้นเต้น มือไม้ประกอบท่าทางอย่างสนุกสนานทีเดียว แม่ก็ได้แต่รอว่าเมื่อไหร่ เราจะคุยกันได้เสียที

คนที่ปลื้มโอกิแบบออกนอกหน้า เห็นจะเป็นจี่จี๊โชว เพราะไม่ว่าโอกิจะทำอะไร ดูเหมือนจะถูกใจน่ารักไปหมด โอกิอยากได้อะไร จี่จี๊โชวจัดให้ ตอนที่จี่จี๊จินเลี้ยงไอโกะ แม่กับป๊าก็พยายามกำชับไม่ให้พูดภาษาไทย จี่จี๊จินก็ดูเหมือนจะทำตามคำสั่งได้ดี ไม่ค่อยพูดภาษาไทยเท่าไหร่ แต่พอถึงโอกิ แม่คิดว่าจี่จี๊โชวชอบพูดภาษาไทยกับโอกิอยู่บ่อยๆ แล้วจี่จี๊โชวก็เป็นโรค yes ซินโดรมเหมือนคนไทยที่พูดภาษาอังกฤษไม่ถนัดเป็นด้วย คือ เวลาไม่เข้าใจอะไรก็ ค่ะๆ ไว้ก่อน แม่เคยบอกป๊าเรื่องนี้เหมือนกันว่า จี่จี๊โชว ชอบพูดภาษาไทย แต่ไม่ค่อยรู้เรื่อง มั่วนิ่มประจำ ป่าป๊าก็อือๆ ออๆ จนวันหนึ่งป่าป๊าก็มาบอกกับแม่แล้วว่าเห็นด้วยจริงๆ กับที่แม่พูด

เรื่องของเรื่องก็คือ ป่าป๊าเห็นโอกินั่งเล่นม้าโยก ป่าป๊าก็เลยบอกว่า “เอ้า โอกิ โยกสิโยก” จี่จี๊โชว ก็เลยเชียร์บ้างว่า “โอกิ โย่ โย่” ป่าป๊าได้ยินก็เลยบอก จี่จี๊โชว ว่า “โชว พูดแบบนี้ไม่ได้ อย่าพูดภาษาไทยกับโอกินะ” จี่จี๊โชว ก็พยักหน้าบอกว่า “ค่ะๆ” แล้วก็หันไปบอกโอกิว่า “โอกิ โย่ โย่” เหมือนเดิม