ลูกฉัน

วันก่อนไปรับไอโกะที่โรงเรียน เห็นผลงานที่คุณครูติดไว้หน้าห้อง ตอนที่เห็นแว่บแรกก็ขำกลิ้ง แล้วก็สงสัยว่าของลูกใคร แล้วก็อ้อ! ลูกฉันเอง

อันนี้ของลูกคนอื่น

หย่านม again

คราวนี้แม่ไม่ได้ตั้งใจจะให้โอกิอดนมหรอกนะครับ แต่เนื่องจากโอกิอาการหนักเหลือเกิน อยากกินนมทั้งคืน แม่ไม่ได้หลับได้นอนจนรู้สึกหงุดหงิด ป่าป๊าเลยยื่นคำขาดว่าถ้าแม่ต้องทะเลาะกับโอกิทุกคืนแบบนี้ ให้เลิกดีกว่า ไม่ต้องหาฤกษ์หายามกันแล้ว พรุ่งนี้เช้าเอาเลย

1 day before


โอกิขอกินนมทั้งคืน จนไม่ได้หลับได้นอนกันทั้งแม่ทั้งลูก กลางวันก็ขอกินทั้งวัน แม่เจ็บจนระบบไปหมด พอตอนเย็น โอกิก็มาขอกินอีก แม่ชักจะไม่ไหว เลยบอกว่า "หม่าม้าเจ็บนมมากเลย โอกิไปเอายาหม่องมาให้หม่าม้าทาก่อน" โอกิรีบวิ่งไปเอายาหม่องมาให้เลย เพราะรู้ว่าถ้าทำดี แล้วเดี๋ยวก็จะได้กินนม แม่เอายาหม่องทาแล้วก็บอกโอกิว่ากินได้แล้ว โอกิยิ้มร่า รีบปีนเข้าประจำที่ แต่พอปากสัมผัสยาหม่อง โอกิก็ทำหน้าเจื่อน แล้วก็บอกว่า "กินไม่ได้" แม่เลยรีบบอกว่า "ก็หม่าม้าเจ็บไง ต้องรอให้หม่าม้าหายเจ็บก่อน" โอกิก็ทำท่าว่าเข้าใจ บอกคนโน้นคนนี้ว่า "หม่าม้านมเจ็บ กินไม่ได้"

โอกิไม่ได้รู้เลยว่านี่แหละถึงเวลาที่จะต้องหย่ากันแล้ว (แม่ก็ไม่รู้มาก่อนเหมือนกันว่ามันถึงเวลาแล้ว) พอขึ้นห้องนอน โอกิก็เพียรถามว่า "หม่าม้าหายยัง หม่าม้าหายยัง" แม่ก็บอกว่ายังทุกครั้ง

จนแม่อาบน้ำเสร็จ โอกิก็คงจะรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว เข้ามานัวเนียพยายามจะเปิดเสื้อแม่ให้ได้ "หม่าม้าหายยัง ไหนดูซิ" แม่บอกว่ายังไม่หาย แล้วก็แอบไปทายาหม่องใหม่ พอโอกิเจอยาหม่องอีก ก็เลยกินไม่ได้ แม่ต้องอุ้มเอ่เอ๊จนหลับ พอกลางดึก โอกิก็ตื่นอีก คราวนี้งอแงหงุดหงิดทนไม่ไหว จนแม่ต้องให้กิน แล้วก็รบกันทั้งคืนอีกหลายครั้ง โดยแม่เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำยอมให้กินทุกครั้ง

วันต่อมาป่าป๊าเลยสั่งเลิก

Day 1

ตอนเช้าแม่ลงมาข้างล่าง นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว โอกิก็ปีนเข้าที่ขอกินนมเหมือนเคย แม่บอกป่าป๊าให้จัดการ ป่าป๊าเลยบอกว่าให้กินครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะ ต่อไปนี้ต้องเลิกกินแล้วนะครับ หม่าม้าเจ็บนม แล้วโอกิก็โตแล้วด้วย โอกิรีบรับคำทันที เพราะอยากกินนมแย่แล้ว พอกินจนพอใจ ป่าป๊าก็สำทับอีกว่า "ต่อไปนี้ เลิกกินนมหม่าม้าแล้วนะครับ หม่าม้าเจ็บมาก โอกิโตแล้ว คนโตๆ เค้าไม่กินนมหม่าม้าแล้ว" โอกิก็โอเค

วันนั้นแม่กลับบ้านเย็นกว่าปกติ ป่าป๊ากลับมาก่อนก็พยายามพูดซ้ำๆ ว่า ต้องไม่กินนมแม่แล้ว โอกิก็รับคำทุกครั้ง ปกติถ้าแม่ไม่อยู่ในสายตา โอกิก็จะไม่รู้สึกว่าจะอยากกินนมแม่ แต่พออยู่ใกล้กันทีไร อยากกินทุกที เวลาใครพาโอกิไปไหนเป็นวันๆ ไม่มีแม่ไปด้วย โอกิก็อยู่ได้ แต่ถ้าแม่ไปด้วย จะต้องขอกินนมแทบจะทุกชั่วโมงเลยทีเดียว

พอแม่กลับถึงบ้าน โอกิก็รีบมาบอกว่า "ไม่กินนมหม่าม้า หม่าม้าเจ็บ" แต่ไม่นานก็มาอ้อนอีกว่า "หม่าม้าอยากกินนม" แม่ก็บอกว่าไม่ได้ คนโน้นคนนี้ช่วยกันหลอกล่อเบี่ยงเบนความสนใจไปเรื่อย จนกระทั่งถึงเวลานอน โอกิก็ขอกินนมแม่อีก แม่ก็ไม่ยอม สุดท้ายโอกิก็ยอมจำนน ขอให้แม่อุ้มเอ๊แทน พอใกล้ๆ เที่ยงคืนก็ตื่นขึ้นมาขอกินนมอีก แม่ก็ไม่ยอม โอกิก็นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา ร้องอึ๊อ๊ะๆ ท่าทางหงุดหงิดน่าดู จนแม่ต้องอุ้มเอ๊อีกตั้งเกือบชั่วโมง ถึงจะวางลงได้

ตีสี่โอกิก็ตื่นอีก ร้องไห้งอแงมาก คราวนี้แม่อุ้มไม่ไหว จับให้นอนข้างๆ โอกิอยากกินมาก ร้องไห้เสียงดังแล้วก็บอกว่า "กิไม่รักหม่าม้า ฮือๆๆๆ" "หม่าม้าไปเมืองจีนเลย ฮือๆ" แม่ทั้งขำทั้งสงสาร

พอดีว่าแม่ปวดฉี่ พอโดนไล่ไปเมืองจีน เลยลุกไปฉี่เสียเลย ทิ้งโอกินอนที่โซฟาคนเดียว พอเห็นแม่ลุกหนีไปจริงๆ โอกิยิ่งร้องไห้ใหญ่แล้วก็เดินตามมาที่ห้องน้ำบอกว่า "หม่าม้าไม่ไปเมืองจีน ฮือๆ" ป่าป๊าตื่นมาช่วยกู้สถานการณ์ด้วยการบอกว่า "ถ้าไม่หยุดร้อง ต้องมานอนกับป่าป๊า" โอกิก็เลยยอมเงียบแล้วก็หลับไปทั้งสะอื้น

Day 2

โอกิยังคงมีความหวังว่าจะได้กินนมแม่อยู่ คอยมาถามต่อว่า "หม่าม้าหายยัง หม่าม้าหายยัง" ตลอดทั้งวัน ช่วงไหนที่สบโอกาสเหมาะ ปลอดคน อยู่กับแม่สองคนก็จะทำทีเป็นเข้ามากอด มาหอม แล้วก็อ้อนว่า "หม่าม้า กิอยากกินนม ขอกินนมหน่อยคับ" แม่อยากจะให้โอกิกินใจจะขาด แต่คิดๆ แล้วก็ต้องตัดใจ ไม่ให้กิน ไม่เลิกวันนี้ วันหน้าก็ต้องเลิกอยู่ดี

ช่วงกลางวัน ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ เพราะโอกิมีอะไรที่คอยเบี่ยงเบนความสนใจได้มาก แต่กลางคืนนี่สิศึกหนักทีเดียว

ในระหว่างปฏิบัติการอดนมคราวนี้ ไอโกะสงสารน้องมาก คอยเป็นห่วงเป็นใยตลอด อยากจะให้แม่ยอมให้น้องกินนมเหมือนเดิม เพราะไม่ชอบเห็นน้องร้องไห้ ตอนก่อนนอน แม่เรียกโอกิบอกให้ไปกินนมได้แล้ว (หมายถึงนมกล่อง) ไอโกะได้ยิน รีบถามย้ำว่า "หม่าม้า บอกว่าให้น้องกินนมได้แล้วเหรอ" (เข้าใจว่าแม่จะให้กินนมแม่) แม่บอกว่า "ใช่ค่ะ" ไอโกะตื่นเต้น รีบไปบอกโอกิว่า "โอกิ หม่าม้าบอกว่ากินนมได้แล้ว ได้ยินมั้ย เร็วเข้า"

ก่อนนอนกลางคืน โอกิทดลองขอกินนมครั้งนึง พอได้รับการปฏิเสธก็ไม่งอแง แต่ขอให้อุ้มเอ๊แทน ตื่นกลางคืนสองครั้ง ร้องไห้พอทนได้แล้วก็หลับต่อ

Day 3

วันนี้เป็นวันตรุษจีน ไอโกะไปโรงเรียน แม่ไหว้ที่บ้านเสร็จ แล้วก็ไปไหว้ต่อที่ออฟฟิศ โอกิขอไปด้วย แม่เห็นว่าไม่มีอะไรยุ่ง เลยให้ไป ไปถึงออฟฟิศ โอกิขอกินนมอีก แม่ไม่ให้กิน ก็ไม่งอแง เล่นโน่นนี่ไปตามประสา สักพักแม่ก็ไปที่ร้านร่มเกล้า ขากลับแม่เปิดซีดีเพลงเกี่ยวกับแม่ๆ ลูกๆ ที่โอกิชอบฟัง แม่ขับรถไป แล้วก็คิดอะไรเพลินๆ ได้ยินเสียงโอกิที่นั่งอยู่ข้างหลังบอกว่า "หม่าม้า ไม่เอาอันนี้ กิไม่ชอบ" แม่เลยตั้งใจฟังเสียงเพลงที่แม่ได้ยิน แต่ไม่ได้ฟังใหม่

....อิ่มใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม
อิ่มอกอิ่มใจ อิ่มรักลูกหลับนอน
น้ำนมจากอก อาหารของความอาทร
แม่พร่ำเตือนพร่ำสอน สอนสั่ง...

จริงๆ แล้วเพลงนี้ทั้งไอโกะและโอกิชอบมาก เพราะแม่ร้องไห้ฟังบ่อยๆ เวลาจะกล่อมให้นอน ตอนแรกแม่ก็นึกสงสัยว่าอยู่ดีๆ ทำไมโอกิถึงไม่ชอบ สุดท้ายก็ถึงบางอ้อว่า โอกิคงตั้งใจฟัง แล้วก็เข้าใจความหมายของมันจริงๆ มันคงทำให้โอกิคิดถึงเวลากินนมแม่ ทำใจไม่ได้ล่ะสิ น่าสงสารจริงๆ แม่ทั้งขำทั้งเศร้า ขนาดทนฟังเพลงอิ่มอุ่นไม่ได้เลยนะลูก

แม่คิดว่าโอกิคงจำความรู้สึกนี้ไม่ได้หรอกเวลาโตๆ แล้ว อีกหน่อยถ้าโอกิผ่านประสบการณ์อกหัก แล้วรู้สึกอินกับเพลงรักทั้งหลาย แม่จะเก็บไว้เล่าให้ฟังนะ

ภาษาธรรมชาติ

ตอนนี้ไอโกะห้าขวบกว่า อ่านหนังสือได้ค่อนข้างเยอะแล้ว ครูชื่นเขียนรายงานมาว่า มักจะให้ไอโกะเป็นผู้ช่วย คอยอ่านหนังสือให้เพื่อนฟัง คำไหนที่ใครอ่านไม่ออก ก็จะให้ไปถามไอโกะ แต่ที่ยังเป็นปัญหาคือ การสะกดคำ ไอโกะอ่านได้แต่เขียนเองไม่เป็น เวลาที่จะเขียนคำว่าอะไร หนูก็จะถามคนโน้นคนนี้ว่า เขียนยังไง แล้วก็เขียนตาม คำง่ายๆ ที่หนูจำได้แล้ว ก็จะเขียนเองได้ แต่คำไหนที่เขียนไม่ได้ก็จะถามเอา

ตั้งแต่แรก แม่ก็จะบอกทุกครั้งว่ามีตัวอะไร เขียนยังไง แต่หลังๆ นี้แม่ก็จะพยายามให้ไอโกะคิดเอาเองว่า ควรจะมีตัวอะไรบ้าง เพราะครูชื่นบอกว่าไอโกะยังไม่ได้เรื่องภาษาธรรมชาติ แม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าภาษาธรรมชาติของครูชื่นจริงๆ แล้วหมายความว่ายังไง เท่าที่แม่สังเกตก็คือ คุณครูจะไม่สอนให้อ่าน-เขียน เหมือนสมัยก่อน เวลาที่เด็กๆ เขียนไม่ถูกก็จะไม่บอกว่าผิด เขียนอะไรก็ได้ จะอ่านออกหรือไม่ออกก็ตาม ถือว่าเป็นภาษาธรรมชาติ

ครูชื่นบอกว่า ไอโกะไม่มีภาษาธรรมชาติ คือ หนูไม่ยอมเขียนอะไรตามจินตนาการ อย่างเช่น ถ้าให้เขียนคำว่า "รายงาน" หนูเขียนเองไม่เป็นก็จะไม่ยอมเขียน จะถามว่าเขียนยังไง แต่เด็กที่มีภาษาธรรมชาติก็จะอาจจะเขียน "รานงาง" แล้วก็บอกว่านี่อ่านว่า รายงาน แบบนี้คุณครูก็จะโอเค

แม่คุยกับป่าป๊าว่า สงสัยต้องสอนให้ไอโกะหัดสะกดคำ แบบจริงๆ จังๆ แล้วหรือเปล่า หนูถึงจะมีภาษาธรรมชาติกับเขาบ้าง เพราะแม่คิดว่าที่หนูไม่มีภาษาธรรมชาติแบบที่คุณครูต้องการ ก็เพราะหนูเป็นคนที่แยกว่าอะไรถูก-ผิดชัดเจน คือ ถ้ามั่นใจว่าถูกแน่จึงจะเขียน ถ้าไม่มั่นใจก็จะถามให้คนอื่นบอก อีกเหตุผลหนึ่ง แม่คิดว่าเป็นเพราะแม่ไม่เคยสอนไอโกะอ่านเขียนตามรูปแบบด้วย หนูรู้จักพยัญชนะทุกตัว แต่ไม่รู้จักสะกด ที่หนูอ่านได้ทั้งหมด ไม่ใช่สะกดได้ แต่จำได้ว่าคำแบบนี้อ่านยังไง

ความจริงก็ดูเป็นเรื่องเหลือเชื่อเหมือนกัน คือ แม่ไม่คิดว่าการจำแบบนี้จะทำให้อ่านหนังสือได้ ถ้าไม่เห็นตัวอย่างจากไอโกะ เพราะที่ผ่านมาแม่ได้แต่อ่านให้ฟังทุกวัน อ่านแบบไม่มีเป้าหมายด้วย คือ แล้วแต่ว่าไอโกะจะอยากให้อ่านเล่มไหน บางทีก็ซ้ำๆ บางทีก็ไม่ซ้ำ แล้วอยู่ๆ ไอโกะก็อ่านได้เอง เท่าที่แม่รู้ ภาษาจีนก็คล้ายๆ แบบนี้ คือไม่ใช่การสะกดผสมคำ ดังนั้นวิธีการจำแบบไอโกะก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

แม่คิดว่าไอโกะจะมีภาษาธรรมชาติแบบที่ครูชื่นต้องการได้ อย่างน้อยไอโกะน่าจะรู้จักพื้นฐานการสะกดบ้าง พอแม่บอกป่าป๊าว่า น่าจะสอนไอโกะจริงๆ จังๆ ได้แล้ว ป่าป๊าก็บอกว่า ไม่จำเป็น ที่ผ่านมาเราก็ไม่ได้สอนอะไร หนูก็ยังเรียนรู้ได้ มันก็ธรรมชาติอยู่แล้ว ทำไมจะต้องเปลี่ยนวิธีการสอน แม่ก็ว่า ไม่งั้นก็ต้องคอยบอกอยู่เรื่อยว่าอะไร เขียนยังไง ป่าป๊าบอกว่า ให้แม่คิดดูใหม่ดีๆ

ตอนนี้น่ะไอโกะเขียนเองโดยไม่ถามได้เยอะแล้ว คำเดิมๆ ที่เคยถามก็ไม่ถามแล้ว แม่มาคิดดูก็จริงอย่างที่ป่าป๊าว่า เพราะล่าสุดที่ไอโกะพยายามเขียนไดอารี่ แล้วไอโกะถามแม่ จนแม่รู้สึกว่าหนูถามแม่ทุกคำเลยน่ะ ที่จริงแล้วหนูถามไม่กี่คำเอง เมื่อเทียบกับทั้งหมดที่หนูเขียน (คำที่ถามคือ ง่วง เสร็จ และไดอารี่-ป่าป๊าบอกให้เขียนว่า "สมุดบันทึก" แทน แต่ไอโกะไม่ยอม อยากจะเขียนว่า "ไดอารี่"ให้ได้)

พอหนูเอามาให้แม่อ่าน แม่ก็งงเหมือนกันว่า เมื่อสามเดือนที่แล้วที่หนูเริ่มจะหัดเขียนบันทึกเป็นครั้งแรก แม่ต้องคอยบอกว่าควรจะเขียนเรื่องอะไรบ้าง หนูเขียนได้ไม่กี่วันก็เลิกไป แล้ววันดีคืนดี ก็กลายเป็นว่าหนูคิดเรื่องที่จะเขียนได้เอง แล้วก็เขียนซะยาวเลยทีเดียว




สรุปแล้ว แม่ก็คิดว่าจะไม่ยุ่งกับการหัดให้หนูสะกดคำอีกต่อไปแล้ว เพราะครูชื่นแท้ๆ เชียวที่ทำให้แม่เขวไปได้


ของแถม

อาทิตย์ที่แล้วหลังจากว่ายน้ำเสร็จ ป่าป๊าพาพวกเราไปเที่ยวสวนสัตว์เขาเขียว ไปให้อาหารฮิปโปกับช้าง สนุกสนานกันทุกคน ตอนที่ไปดูนกกระจอกเทศ ไอโกะดูๆ แล้วก็พูดว่า "ทำไมตัวนี้เดินสวยจัง เป็นผู้หญิงรึเปล่า" แม่มองตามไป ก็เห็นจริงอย่างไอโกะว่า คือ มันเดินท่าทางกรีดกรายมาก สงสัยเป็นผู้หญิงจริงๆ แหละ

สองคนคุยกัน
โอกิ : ไอโกะมีลูกอมมั้ย
ไอโกะ : ไม่มี
โอกิ : ไม่มีเหรอ
ไอโกะ : ก็วันนี้เจ๊ไม่ได้ไปคุมอง ไม่ได้ไปคุมอง ก็ไม่มีลูกอม รู้มั้ย..
หม่าม้า : แหม! เวลาอยากได้ลูกอม ก็รู้จักพูดดีๆ กับเค้านะ แล้วของเล่นตัวเองน่ะ หวง ไม่ให้เค้าเล่น
โอกิ (ทำหน้าเขิน เหมือนถูกจับได้)