ภาษาธรรมชาติ

ตอนนี้ไอโกะห้าขวบกว่า อ่านหนังสือได้ค่อนข้างเยอะแล้ว ครูชื่นเขียนรายงานมาว่า มักจะให้ไอโกะเป็นผู้ช่วย คอยอ่านหนังสือให้เพื่อนฟัง คำไหนที่ใครอ่านไม่ออก ก็จะให้ไปถามไอโกะ แต่ที่ยังเป็นปัญหาคือ การสะกดคำ ไอโกะอ่านได้แต่เขียนเองไม่เป็น เวลาที่จะเขียนคำว่าอะไร หนูก็จะถามคนโน้นคนนี้ว่า เขียนยังไง แล้วก็เขียนตาม คำง่ายๆ ที่หนูจำได้แล้ว ก็จะเขียนเองได้ แต่คำไหนที่เขียนไม่ได้ก็จะถามเอา

ตั้งแต่แรก แม่ก็จะบอกทุกครั้งว่ามีตัวอะไร เขียนยังไง แต่หลังๆ นี้แม่ก็จะพยายามให้ไอโกะคิดเอาเองว่า ควรจะมีตัวอะไรบ้าง เพราะครูชื่นบอกว่าไอโกะยังไม่ได้เรื่องภาษาธรรมชาติ แม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าภาษาธรรมชาติของครูชื่นจริงๆ แล้วหมายความว่ายังไง เท่าที่แม่สังเกตก็คือ คุณครูจะไม่สอนให้อ่าน-เขียน เหมือนสมัยก่อน เวลาที่เด็กๆ เขียนไม่ถูกก็จะไม่บอกว่าผิด เขียนอะไรก็ได้ จะอ่านออกหรือไม่ออกก็ตาม ถือว่าเป็นภาษาธรรมชาติ

ครูชื่นบอกว่า ไอโกะไม่มีภาษาธรรมชาติ คือ หนูไม่ยอมเขียนอะไรตามจินตนาการ อย่างเช่น ถ้าให้เขียนคำว่า "รายงาน" หนูเขียนเองไม่เป็นก็จะไม่ยอมเขียน จะถามว่าเขียนยังไง แต่เด็กที่มีภาษาธรรมชาติก็จะอาจจะเขียน "รานงาง" แล้วก็บอกว่านี่อ่านว่า รายงาน แบบนี้คุณครูก็จะโอเค

แม่คุยกับป่าป๊าว่า สงสัยต้องสอนให้ไอโกะหัดสะกดคำ แบบจริงๆ จังๆ แล้วหรือเปล่า หนูถึงจะมีภาษาธรรมชาติกับเขาบ้าง เพราะแม่คิดว่าที่หนูไม่มีภาษาธรรมชาติแบบที่คุณครูต้องการ ก็เพราะหนูเป็นคนที่แยกว่าอะไรถูก-ผิดชัดเจน คือ ถ้ามั่นใจว่าถูกแน่จึงจะเขียน ถ้าไม่มั่นใจก็จะถามให้คนอื่นบอก อีกเหตุผลหนึ่ง แม่คิดว่าเป็นเพราะแม่ไม่เคยสอนไอโกะอ่านเขียนตามรูปแบบด้วย หนูรู้จักพยัญชนะทุกตัว แต่ไม่รู้จักสะกด ที่หนูอ่านได้ทั้งหมด ไม่ใช่สะกดได้ แต่จำได้ว่าคำแบบนี้อ่านยังไง

ความจริงก็ดูเป็นเรื่องเหลือเชื่อเหมือนกัน คือ แม่ไม่คิดว่าการจำแบบนี้จะทำให้อ่านหนังสือได้ ถ้าไม่เห็นตัวอย่างจากไอโกะ เพราะที่ผ่านมาแม่ได้แต่อ่านให้ฟังทุกวัน อ่านแบบไม่มีเป้าหมายด้วย คือ แล้วแต่ว่าไอโกะจะอยากให้อ่านเล่มไหน บางทีก็ซ้ำๆ บางทีก็ไม่ซ้ำ แล้วอยู่ๆ ไอโกะก็อ่านได้เอง เท่าที่แม่รู้ ภาษาจีนก็คล้ายๆ แบบนี้ คือไม่ใช่การสะกดผสมคำ ดังนั้นวิธีการจำแบบไอโกะก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

แม่คิดว่าไอโกะจะมีภาษาธรรมชาติแบบที่ครูชื่นต้องการได้ อย่างน้อยไอโกะน่าจะรู้จักพื้นฐานการสะกดบ้าง พอแม่บอกป่าป๊าว่า น่าจะสอนไอโกะจริงๆ จังๆ ได้แล้ว ป่าป๊าก็บอกว่า ไม่จำเป็น ที่ผ่านมาเราก็ไม่ได้สอนอะไร หนูก็ยังเรียนรู้ได้ มันก็ธรรมชาติอยู่แล้ว ทำไมจะต้องเปลี่ยนวิธีการสอน แม่ก็ว่า ไม่งั้นก็ต้องคอยบอกอยู่เรื่อยว่าอะไร เขียนยังไง ป่าป๊าบอกว่า ให้แม่คิดดูใหม่ดีๆ

ตอนนี้น่ะไอโกะเขียนเองโดยไม่ถามได้เยอะแล้ว คำเดิมๆ ที่เคยถามก็ไม่ถามแล้ว แม่มาคิดดูก็จริงอย่างที่ป่าป๊าว่า เพราะล่าสุดที่ไอโกะพยายามเขียนไดอารี่ แล้วไอโกะถามแม่ จนแม่รู้สึกว่าหนูถามแม่ทุกคำเลยน่ะ ที่จริงแล้วหนูถามไม่กี่คำเอง เมื่อเทียบกับทั้งหมดที่หนูเขียน (คำที่ถามคือ ง่วง เสร็จ และไดอารี่-ป่าป๊าบอกให้เขียนว่า "สมุดบันทึก" แทน แต่ไอโกะไม่ยอม อยากจะเขียนว่า "ไดอารี่"ให้ได้)

พอหนูเอามาให้แม่อ่าน แม่ก็งงเหมือนกันว่า เมื่อสามเดือนที่แล้วที่หนูเริ่มจะหัดเขียนบันทึกเป็นครั้งแรก แม่ต้องคอยบอกว่าควรจะเขียนเรื่องอะไรบ้าง หนูเขียนได้ไม่กี่วันก็เลิกไป แล้ววันดีคืนดี ก็กลายเป็นว่าหนูคิดเรื่องที่จะเขียนได้เอง แล้วก็เขียนซะยาวเลยทีเดียว




สรุปแล้ว แม่ก็คิดว่าจะไม่ยุ่งกับการหัดให้หนูสะกดคำอีกต่อไปแล้ว เพราะครูชื่นแท้ๆ เชียวที่ทำให้แม่เขวไปได้


ของแถม

อาทิตย์ที่แล้วหลังจากว่ายน้ำเสร็จ ป่าป๊าพาพวกเราไปเที่ยวสวนสัตว์เขาเขียว ไปให้อาหารฮิปโปกับช้าง สนุกสนานกันทุกคน ตอนที่ไปดูนกกระจอกเทศ ไอโกะดูๆ แล้วก็พูดว่า "ทำไมตัวนี้เดินสวยจัง เป็นผู้หญิงรึเปล่า" แม่มองตามไป ก็เห็นจริงอย่างไอโกะว่า คือ มันเดินท่าทางกรีดกรายมาก สงสัยเป็นผู้หญิงจริงๆ แหละ

สองคนคุยกัน
โอกิ : ไอโกะมีลูกอมมั้ย
ไอโกะ : ไม่มี
โอกิ : ไม่มีเหรอ
ไอโกะ : ก็วันนี้เจ๊ไม่ได้ไปคุมอง ไม่ได้ไปคุมอง ก็ไม่มีลูกอม รู้มั้ย..
หม่าม้า : แหม! เวลาอยากได้ลูกอม ก็รู้จักพูดดีๆ กับเค้านะ แล้วของเล่นตัวเองน่ะ หวง ไม่ให้เค้าเล่น
โอกิ (ทำหน้าเขิน เหมือนถูกจับได้)