โอกิ...
เมื่อเดือนก่อนป่าป๊าเล่าให้แม่ฟังว่า น้องThird ลูกของอาเกรียงเพื่อนป่าป๊าได้ฤกษ์หย่านมแล้ว ฤกษ์นี้หมายถึงฤกษ์ดีที่ไปขอหมอดูมาเลยว่า จะหย่านมวันไหนดี แม่ฟังแล้วก็ขำเพราะเพิ่งเคยได้ยินว่าหย่านมต้องมีฤกษ์ด้วย เดือนนี้โอกิก็ครบสองขวบแล้ว ยังไม่มีฤกษ์หย่านมเลย ก่อนหน้านี้แม่กับป่าป๊าคุยกันว่า โอกิอาจจะเลิกยาก เพราะติดนมแม่มาก ป่าป๊าคิดว่าจะใช้วิธีพูดแหย่ไปเรื่อยๆ โอกิเลิกได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ไม่จำเป็นต้องบังคับให้เลิกหรืออะไร
ช่วงใกล้ๆ วันเกิดโอกิ ก็มีแต่คนพูดว่า "สองขวบแล้ว เลิกกินนมหม่าม้าได้แล้ว" "โอกิโตแล้ว ยังกินนมหม่าม้าอีกเหรอ" แม่ไม่ทันได้คิดเลยว่าทุกคนล้วนแล้วแต่พูดเรื่องโอกิควรจะเลิกกินนมแม่อยู่ตลอดเวลา ไปไหนใครเห็นโอกิกินนมแม่ก็พูด เจอใครก็ทัก วันที่โอกิครบสองขวบ ทุกคนก็จะพูดแต่ว่า "เลิกได้แล้ว พอได้แล้ว" ทุกคนพูดด้วยความสนุกสนาน แหย่โอกิเล่นโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ใครจะรู้บ้างว่าโอกิรู้สึกอย่างไร
ที่ผ่านมา เวลาแม่ถามว่าเลิกได้ยัง ไม่กินได้มั้ย โอกิก็จะอมยิ้มแล้วก็ส่ายหน้า แต่ในวันที่โอกิครบสองขวบ โอกิงอแงมาก จะให้แม่อุ้มอยู่ตลอดเวลา ตอนกลางคืนตื่นขึ้นมาร้องไห้หลายครั้ง แม่ให้กินนม โอกิก็ไม่ยอมกิน ร้องไห้งอแงพูดแต่ว่า "หม้าม้า ไม่เอา หม่าม้าไม่เอา" แม่ก็ไม่เข้าใจว่าโอกิเป็นอะไร ถามว่าไม่เอาอะไรก็บอกไม่ได้ บอกแต่ "ไม่เอา ไม่เอา" ออกอาการหงุดหงิดงอแงอย่างแรง เวลาที่แม่ไม่อยู่ด้วย โอกิก็จะเล่นได้อย่างร่าเริงเป็นปกติ แต่พอแม่มา โอกิก็จะมีอาการหงุดหงิดงอแง ร้องแต่ "ไม่เอา ไม่เอา"
แม่นึกไม่ออกว่าโอกิเป็นอะไร สุดท้ายถึงเดาได้ว่า โอกิน่าจะรู้สึกเครียดที่จะต้องเลิกกินนมแม่ แม่เลยบอกว่า "ไม่เป็นไร โอกิกินนมหม่าม้าต่อก็ได้ ยังไม่ต้องเลิกนะ" ดูเหมือนโอกิจะรู้สึกดีขึ้น แต่คนอื่นก็ยังพูดกันอยู่ทำนองว่าเลิกได้แล้ว แม่คิดว่าโอกิเป็นเด็กประหลาดมาก เพราะดูเหมือนโอกิกังวลกับเรื่องที่จะหย่านมแตกต่างไปจากเด็กทั่วๆ ไป
หลังจากวันเกิด โอกิก็ขอกินมนมแม่ปกติ แต่ดูเหมือนยังคงมีความกดดันอะไรบางอย่างอยู่บ้าง เพราะอีกสองสามวันถัดมา พอขึ้นห้องนอน โอกิก็พูดเองว่า "ไม่กินนม" แม่ก็แกล้งเฉยๆ พอเล่นเสร็จใกล้จะนอน โอกิก็มานัวเนียให้แม่อุ้ม ท่าทางหงุดหงิดงอแง แม่ถามว่า "กินนมมั้ย" โอกิก็บอกว่า "ไม่กิน" แม่ก็พยายามอุ้มให้นอน โอกิก็นอนไม่หลับ หงุดหงิดอยู่นั่น แม่ยืนจนเมื่อย แล้วก็เลยลงนั่งโซฟาถามโอกิใหม่ว่า "กินนมมั้ย" แล้วแม่ก็แกล้งเปิดเสื้อให้โอกิ โอกิเหลือบตามองแล้วก็บอกว่า "ไม่กิน..ไม่กิน.." แล้วก็ค่อยๆ เอียงตัวลงมากินนมแม่ หลับไปอย่างมีความสุข
คืนต่อมาไอโกะหลับไปก่อน โอกินั่งเล่นคนเดียว แม่นั่งทำงาน พอโอกิง่วงก็จัดการเก็บของเล่นทั้งหมดอย่างเรียบร้อย (เรื่องเก็บของเล่นนี้ แม่ว่าโอกิน่ารักกว่าไอโกะเยอะเลย) เดินมาหาแม่บอกว่า "อยากกินนม" โอกิก็กินแล้วหลับไปตามปกติ แต่พอกลางดึกตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้งอแงอีกเหมือนเดิม แม่ให้กินนมก็ไม่ยอมกิน ร้องไห้เสียงดังมาก จะให้แม่อุ้มเดิน ร้องจนป่าป๊าตื่นมาจัดการ ป่าป๊าอุ้มโอกิไปจากแม่ โอกิยิ่งร้องไห้หนัก แม่ได้ยินเสียงป่าป๊าตีโอกิสองสามเผียะ เสียงร้องก็เลยเงียบ แล้วป่าป๊าก็อุ้มโอกิมาให้แม่ แล้วก็บอกให้โอกินอนเงียบๆ พอแม่อุ้มโอกิ แม่ก็ถามเบาๆ ว่า "กินนมมั้ยครับ" โอกิตอบเสียงสะอื้นแผ่วๆ ว่า "ไม่กิน" แม่ก็เลยเงียบ ไม่พูดอะไร แต่ดูเหมือนโอกิรู้ว่าตัวเองพูดเบา กลัวแม่ไม่ได้ยิน เลยพยายามกลั้นสะอื้นพูดเสียงดังขึ้นว่า "ไม่กิ๊น..หม่าม้า..ไม่กิ๊น" แม่ฟังแล้วก็ทั้งขำทั้งสงสาร "ไม่กินก็ไม่กิน งั้นก็นอนนะครับ" โอกิพยายามจะไม่ร้อง แต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง พูดออกมาว่า "หม่าม้า..อยากกินนม.." แม่รีบให้โอกิกินทันทีเลย น่าสงสารมาก
แม่คิดว่าโอกิเป็นเด็กประหลาดมาก เพราะดูเหมือนโอกิกังวลกับเรื่องที่จะหย่านมแตกต่างไปจากเด็ก ทั่วๆ ไป เด็กส่วนใหญ่ที่ติดนมแม่แล้วเลิกยากๆ มักจะไม่ยอมเลิก คือจะร้องไห้ เพื่อที่จะได้กินนม แต่โอกิร้องไห้เพราะอยากกิน แต่พยายามหักห้ามใจตัวเองที่จะไม่กิน แม่รู้สึกว่าโอกิเป็นคล้ายๆ ผู้ใหญ่ที่กำลังจะลดน้ำหนัก แบบคิดในใจทุกครั้งว่า "จะกินมื้อนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ คราวหน้าจะเลิกแล้ว" แต่พอถึงเวลาก็ทำใจไม่ได้ อะไรแบบนั้น
