ปีใหม่ปีนี้เราก็ไปแม่กลองเหมือนเคย แต่ไม่ทันงานปีใหม่ที่โรงเลื่อยจัด เพราะเราไปวันที่ 31-1-2 แต่งานเขาจัดวันที่ 30 ไปแม่กลองคราวนี้ก็เลยไม่มีอะไรแตกต่างจากที่เคยไปทุกครั้ง แต่ก็อุตส่าห์มีเหตุการณ์ให้ตื่นเต้นจนได้
เรื่องก็คือ คืนวันที่ 1 ซึ่งเป็นคืนที่สองที่เรานอนที่แม่กลอง วันรุ่งขึ้นก็จะกลับกรุงเทพแล้ว แม่ตั้งใจว่าจะกลับประมาณเที่ยงๆ เพราะไอโกะไม่ได้เอาการบ้านไปทำ ถ้ากลับช้า เดี๋ยวจะทำการบ้านไม่ทัน เพราะมีหลายอย่างเลย
ตอนกลางคืน (แม่ก็ไม่รู้ว่ากี่โมง เพราะที่แม่กลองไม่มีนาฬิกาเรืองแสงแบบเห็นกลางคืนเหมือนที่บ้านกรุงเทพ) แม่ได้ยินเสียงโครมดังมาก แล้วก็เป็นเสียงร้องไห้ของโอกิ แม่ตะโกนเรียกป่าป๊าเสียงดังว่า "ป่าป๊า โอกิตกเตียง" ป่าป๊าตกใจตื่นเพราะเสียงแม่ แล้วก็บ่นๆ ว่าแม่เรียกเสียงดังเกินไปทำให้ป่าป๊าตกใจ แล้วป่าป๊าก็ไปอุ้มโอกิขึ้นมานอนต่อท่ามกลางความมืด ปลอบสักพักโอกิก็เงียบ แม่ก็เลยนอนต่อ
ทั้งโอกิและไอโกะนอนตกเตียงเป็นประจำ มีอยู่ครั้งนึงโอกิตกเตียงหัวทิ่มไปติดอยู่ในถังขยะด้วยซ้ำ เพราะแม่ตั้งถังขยะไว้ทิ้งเศษกระดาษข้างโต๊ะทำงานซึ่งอยู่ตรงปลายเตียงพอดี เราก็พยายามป้องกันการตกเตียงของทั้งสองคนด้วยการทำที่นอนเสริมด้านขวาให้ติดกับกำแพง แล้วก็ให้ทั้งสองคนนอนชิดกำแพง ส่วนป่าป๊านอนกั้นด้านซ้ายไว้ ก็ยังอุตส่าห์ไหลลงไปตกปลายเตียงกันจนได้
ที่แม่กลองเตียงจะสูงกว่าที่บ้านนิดหน่อย แม่กับโอกุนอนที่พื้น ไอโกะ โอกิกับป่าป๊านอนบนเตียง เวลานอนก็กลับด้านนอน คือปกติหัวเตียงจะชนกำแพง ก็เปลี่ยนเป็นนอนด้านข้างให้ไอโกะกับโอกินอนชิดหัวเตียง ป่าป๊านอนกั้นปลายเตียง แต่สุดท้ายก็กั้นไม่อยู่ โอกิตกเตียงอีกจนได้
พอตอนเช้า ไอโกะกับโอกิตื่นแล้วก็อยากลงไปเล่นข้างล่าง ป่าป๊าบอกให้แปรงฟันก่อนแล้วค่อยลงไป แม่ได้ยินเสียงคุยกัน
ไอโกะ - อุ๊ย โอกิจมูกมีเลือดด้วย อย่าแคะๆ เดี๋ยวเลือดออก
โอกิ- ป่าป๊าๆ โอกิมีเลือดกำเดาด้วยนะ
ป่าป๊า- มันแห้งแล้วใช่มั้ย กิอย่าแคะนะ
ไอโกะ-มาๆ เดี๋ยวเจ๊เช็ดให้ โอกิอย่าเขี่ยมันสิ
แม่ยังนอนกับโอกุอยู่ ป่าป๊าก็ยังงัวเงียอยู่ เสียงพูดโต้ตอบกันไปมาสักพัก จนแม่ลุกมาช่วยดู ตายแล้ว ไม่ใช่เลือดกำเดาแล้วล่ะ โอกิตกเตียงได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยนะเนี่ย ปากแตก จมูกช้ำ มีรอยฉีกเป็นแผลด้วย น่ากลัวทีเดียว ตอนกลางคืนมืดๆ ไม่มีใครรู้เลย ป่าป๊าสำรวจอาการทั่วไปแล้วก็คิดว่าคงไม่เป็นอะไรมาก
แม่กับป่าป๊านั่งคิดกันว่า สงสัยโอกิจะเอาหน้าลง แต่ก็งงๆ ว่าลงท่าไหนนะถึงได้ยับเยินขนาดนี้ ป่าป๊าดูที่เสื้อก็เห็นรอยเลือดนิดหน่อย คงเป็นตอนที่กอดโอกิให้นอนต่อหลังจากที่อุ้มกลับขึ้นมาใหม่ๆ ตอนที่นั่งๆ คุยกัน โอกิก็พูดขึ้นมาว่า "ป่าป๊า หน้าผากโอกิมีลูกมะนาวด้วยนะ" อะไรนะ ไหนมาดูสิ โอ้! มะนาวจริงๆ ด้วย ลูกเบ้อเร่อเลย ปูดออกมาเขียวเลย
ป่าป๊าคลำดู มันนิ่มๆ ก็เลยกลัวว่าจะมีเลือดคั่งหรือเปล่า เลยตัดสินใจว่ารีบกลับกรุงเทพ พาไป x-ray หน่อยดีกว่า กินข้าวเช้าเสร็จ เราก็เลยรีบกลับ
ไปถึงโรงพยาบาลพระรามเก้า เจ้าหน้าที่เห็นสภาพโอกิ ก็เลยให้ตรวจที่ ER แทนที่จะเป็นคลีนิกเด็กตามปกติ คุณหมอผู้หญิงที่มาตรวจน่ารักมาก สอบถามความเป็นมา แล้วก็ตรวจอาการ แล้วให้ไป x-ray เพื่อความแน่ใจ ปรากฎว่าไม่มีอะไรแตกหัก กระโหลกยังดีอยู่ ดั้งก็ไม่หัก แม่ก็เลยสบายใจขึ้น กลับไปถึงบ้าน ทุกคนก็สงสัยว่าทำไมคราวนี้กลับมาเร็ว
