ทำไม

เมื่อวานแม่ไปซื้อของที่ B2S แล้วก็เจอกรรไกรอันเล็กๆ ดูน่าใช้ เลยซื้อมาให้ไอโกะกับโอกิตัดกระดาษ แต่ปรากฎว่าที่บ้านก็มีกรรไกรแบบเดียวกันเลย แม่ก็สงสัยว่ามันมีได้ไง ไอโกะบอกว่า "ก็หม่าม้าเคยซื้อมาแล้วไง" เออ แล้วทำไมแม่จำไม่ได้นะ ไม่เป็นไรมีสองอัน จะได้ไม่ต้องแย่งกัน

ไอโกะวาดรูป โอกิเอากรรไกรอันหนึ่งพยายามจะตัดกรรไกรอีกอันหนึ่ง พอแม่เห็นเข้าก็ดุโอกิเสียงดัง "โอกิ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ" โอกิชะงักแล้วก็ค่อยๆ วางกรรไกรลงข้างๆ ตัว ทำหน้าจ๋อยๆ แม่เดินไปจะเล่าให้ป่าป๊าฟังว่าโอกิทำอะไร ยังไม่ทันได้เล่าก็ได้ยินเสียงโอกิพูดตามหลังมาว่า "ทำไมหม่าม้าชอบดุ" :)

น้าหญิงซื้อโดมิโนไม้มาฝากไอโกะกับโอกิ ป่าป๊าก็เลยสอนให้เล่นกัน ก่อนจะเล่นป่าป๊าก็ให้โอน้อยออกว่าใครจะได้เล่นก่อน ปรากฏว่า โอกิออกก่อน เหลือป่าป๊ากับไอโกะเป่ายิงฉุบกันต่อ ตอนที่ป่าป๊ากับไอโกะกำลังเป่ายิงฉุบกัน โอกิก็ทำหน้าเศร้าบ่นว่า "ทำไมโอกิต้องออกด้วย" ทุกคนต้องช่วยกันบอกว่า "ยังๆๆ โอกิ เรายังไม่ได้เริ่มเล่นเลย"

เป็นเอามาก

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเราไปซื้อจักรยานใหม่กัน เนื่องจากพ่อนินาซึ่งเป็นนักปั่นจักรยานส่งรูปมาให้ดู เป็นจักรยานพับได้ของ Chevrolet สวยบาดตาบาดใจมาก แล้วก็จักรยาน BMX - Redline ขนาดเล็กของโอกิ นับว่าโอกิโชคดีมากที่ป่าป๊าไม่ได้ไปซื้อจักรยานโดเรมอนมาให้โอกิไปเสียก่อน เพราะตั้งแต่เดือนก่อนที่ภูเขาเปลี่ยนจากจักรยานไซส์เล็กเท่าโอกิเป็นไซส์ใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อย เป็นรูปโดเรมอน โอกิก็อยากได้และรบเร้าให้ป่าป๊าซื้อให้บ้าง

ตอนนั้นป่าป๊าก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าควรจะเปลี่ยนไซส์ให้โอกิหรือเปล่า เพราะโอกิยังความสูงไม่เท่าภูเขาเลย จะทำให้ออกตัวถีบไปเองไม่ได้อีก ป่าป๊าก็เลยไม่ได้รีบไปดูให้ จนพ่อนินาส่งรูปมาให้ดูว่ามี BMX ขนาดเล็กด้วย ป่าป๊าก็เลยไปดูมาก่อน แล้วก็ถูกใจป่าป๊ามาก เพราะว่าป่าป๊าบอกว่า BMX ออกแบบจักรยานสำหรับเด็กได้ปลอดภัยกว่าจักรยานทั่วไป คือไม่มีเบรคมือ (เด็กเล็กๆ ไม่มีแรงพอที่จะบีบเบรคมือ) แต่เป็นเบรคอัตโนมัติเวลาที่เท้าปั่นถอยหลัง (เวลาที่ชะงัก ตกใจ เท้าจะหยุดปั่นไปข้างหน้า)

แต่ป่าป๊าถูกใจก็ใช่ว่าจะทำให้โอกิถูกใจได้ เพราะ BMX ไม่มีรูปการ์ตูนที่ทำให้เด็กๆ ตื่นเต้นเร้าใจเลย หลังจากที่โอกิอดทนรอให้ป่าป๊าไปซื้อจักรยานพับให้ไอโกะก่อนที่รังสิต แล้วค่อยกลับมาซื้อจักรยานของโอกิตรงพระราม 9 ที่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ พอถึงร้านจักรยาน โอกิท่าทางผิดหวังเล็กน้อย เพราะที่นี่ไม่มีจักรยานเด็กๆ ให้เลือกเยอะแยะ มีแต่ของผู้ใหญ่ แล้วก็เป็นร้านที่ไม่สวยงามเสียด้วย

บังเอิญว่าหน้าร้าน เจ้าของทำเป็นสนามฝึกขี่จักรยานผาดโผน มีเนินใหญ่น้อยเต็มไปหมด แล้วก็มีพี่ๆ มาขี่จักรยานผาดโผนอยู่ด้วย ก็เลยพอจะกระตุ้นความสนใจของโอกิได้บ้าง แม่กับป่าป๊าต้องช่วยกันหลอกล่อโอกิหลายตลบ กว่าโอกิจะเห็นดีเห็นงามว่าจักรยานคันนี้มันเท่ และขี่สนุก จนโอกิยอมทดลองขี่แล้วก็คล้อยตาม ตกลงเอาคันนี้ ไม่เอาโดเรมอนแล้ว

พอกลับมาถึงบ้าน ไม่ทันเข้าบ้าน โอกิก็รีบเอาจักรยานใหม่มาขี่ก่อนเลย ยอมใส่อุปกรณ์ป้องกันด้วย แล้วก็ขี่ไม่ยอมหยุดเลย ซิ่งมากๆ ท่าทางทะมัดทะแมงไม่เบาทีเดียว ขี่จนเกือบมืดถึงยอมเลิก

พอตอนกลางคืนได้เวลานอน ปิดไฟแล้ว ไม่ถึงห้านาทีไอโกะก็หลับตามฟอร์ม แต่โอกินอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมาชวนป่าป๊าคุย ป่าป๊าถามว่า "โอกินอนไม่หลับเหรอ" โอกิก็ยอมรับ ป่าป๊าถามว่า "คิดถึงจักรยานหรือเปล่า" โอกิก็บอกว่าใช่ จนป่าป๊าต้องลุกขึ้นมาเปิดทีวีดูไปด้วย อีกตั้งนานกว่าโอกิจะหลับ พอตื่นเช้าลงไปข้างล่างเจออาเน่ โอกิก็รีบเล่าให้อาเน่ฟังเลยว่า "อาเน่รู้มั้ย เมื่อคืนนี้โอกินอนไม่หลับเลย" อาเน่ถามว่าทำไมถึงนอนไม่หลับ โอกิก็ตอบว่า "ก็โอกิคิดถึงจักรยานมากๆ เลย"

กลอนวันแม่

ครูประจำชั้นของไอโกะชื่อว่า ครูนาง เป็นครูวิชาภาษาไทย ครูนางชอบแต่งกลอนให้เด็กๆ อ่านบ่อยๆ เวลาเรียนหรือมีกิจกรรมอะไร ครูนางก็เอามาแต่งเป็นกลอนได้หมด ซึ่งไอโกะชอบมาก

พอถึงวันแม่ ครูนางก็เลยให้เด็กๆ แต่งกลอนวันแม่ส่งเป็นการบ้าน แล้วก็ต้องให้ผู้ปกครองเซ็นรับรองด้วยว่า เด็กๆ แต่งเอง ไม่ได้มีใครช่วย ปีนี้ไอโกะก็เลยมีกลอนให้แม่ อันนี้เป็นอันที่ไอโกะทำให้แม่ใหม่ ตัดเป็นรูปหัวใจด้วย

เด็กแว้น

ในที่สุดโอกิก็ขี่จักรยานแบบไม่มีล้อข้างได้แล้ว หลังจากที่อยากจะถอดล้อมาหลายครั้งแล้วไม่สำเร็จ ตั้งแต่ไอโกะหัดเป็นตอนปิดเทอมอนุบาลสอง เพื่อนๆ ของไอโกะก็ทยอยหัดกันจนเป็นหมดทุกคน หลังจากนั้นโอกิก็มีความพยายามมาเป็นระยะๆ

แต่จะเรียกว่าความพยายามก็ไม่น่าจะถูก น่าจะเป็นความอยากมากกว่า เพราะเวลาที่ป่าป๊าถอดล้อออกให้ โอกิก็จะบอกให้ป่าป๊าใส่กลับเข้าไปเลย โดยที่ไม่ได้พยายามลองเลยสักครั้ง แม้จะบอกว่าไม่ต้องกลัว เดี๋ยวป่าป๊าช่วยจับให้ โอกิก็ไม่กล้าลอง

จนกระทั่งวันที่โอกิมั่นใจว่าต้องทำได้แน่ๆ โอกิก็ปั่นจักรยานได้เลย ป่าป๊าบอกแม่ว่าป่าป๊าถอดล้อ แล้วก็จับรถให้นิ่งเท่านั้นเอง โอกิก็ปั่นออกไปเลย ไม่มีล้มไม่มีเอียง ง่ายๆ ซะอย่างงั้นเลย แต่เนื่องจากโอกิตัวเล็ก ขาก็เลยยันไม่ถึงพื้น เวลาที่จะออกตัว ต้องมีคนคอยจับให้ แต่เวลาหยุดรถ โอกิหยุดเองได้ ดังนั้นเวลาโอกิจะขี่จักรยานก็ต้องมีคนคอยช่วย

ป่าป๊าพยายามสอนให้โอกิออกตัวเอง เหมือนที่ป่าป๊าสอนให้ไอโกะขี่จักรยานคันใหญ่ที่สูงกว่าตัวไอโกะเหมือนกัน แต่โอกิก็ยังไม่มั่นใจ ไม่ยอมทำ ต้องให้จับอยู่อย่างนั้น ป่าป๊าบอกว่าไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ได้ มีอยู่วันนึงโอกิชวนแม่ขี่จักรยานไปซื้อไอติมปากซอย แม่ก็อุ้มโอกุเดินตามโอกิขี่จักรยานไปเรื่อยๆ โอกิขี่ไปแล้วก็ต้องหยุดรอแม่ แล้วก็ต้องให้แม่จับเพื่อที่จะขี่ต่อไป ขี่ๆ หยุดๆ จนแม่เหนื่อยที่จะจับ ป่าป๊าเลยสอนโอกิว่าไม่ต้องหยุด ถ้าแม่เดินไม่ทัน ก็ให้ขี่วนไปข้างหลังเพื่อรอ จะได้ไม่ต้องหยุดรถ

พอซื้อไอติมเสร็จ ขากลับไปได้ครึ่งทาง แม่หาผ้าอ้อมน้องไม่เจอ เลยบอกให้โอกิหยุดก่อน แล้วแม่ก็มองหาว่าผ้าอ้อมหล่นตรงไหน บอกให้โอกิขี่กลับไปดูให้หน่อย โอกิวนรถกลับไปหยุดหลังแม่แล้วก็ชี้บอกแม่ว่า "นั่นไง ผ้าอ้อมน้องก็อยู่กับหม่าม้าข้างใต้ไง" คือว่าแม่อุ้มโอกุแล้วผ้าอ้อมมันอยู่ตรงก้นที่มืออุ้มอยู่ ก็เลยมองไม่เห็น

พอเจอผ้าอ้อมแล้วแม่ก็เลยเดินต่อ เสียงโอกิตะโกนลั่นว่า "หม่าม้าช่วยด้วย...โอกิไปไม่ได้" แม่ลืมไปว่าต้องจับรถให้โอกิก่อน แม่ก็เลยต้องเดินกลับไปจับให้แล้วก็บ่นว่า "แล้วโอกิหยุดรถทำไมล่ะ" โอกิก็ตอบว่า "ก็หม่าม้าบอกให้โอกิหยุดนี่" เออ..ลืมไป :)

แม่เขียนเรื่องนี้ช้ามากเลย เพราะหลังจากนั้นไม่นาน เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว โอกิก็หาวิธีออกรถเองโดยไม่ต้องมีคนจับได้แล้ว ด้วยการใช้ขาไถๆๆ แล้วก็ถีบไปเลย แม่บอกให้ป่าป๊าถ่ายวิดีโอไว้ด้วย ยังไม่ทันพ้นอาทิตย์ เมื่อวานนี้โอกิไม่ต้องใช้ขาไถๆ แบบในวิดีโอแล้ว ใช้ขาถีบออกตัวแบบคนที่ขี่จักรยานเป็นจริงๆ ได้แล้ว วันเสาร์นี้เราจะไปหาซื้อชุดป้องกันให้โอกิกัน เพราะโอกิขี่จักรยานซิ่งมากๆ ชอบลุยตรงที่เป็นเนิน เป็นน้ำ เป็นขอบ ฯลฯ เดี๋ยวจะบาดเจ็บก่อนจะโต

สรุปแล้วโอกิทำลายสถิติเพื่อนๆ ทุกคนเลย เพราะขี่สองล้อได้ตั้งแต่อนุบาลหนึ่ง ยังไม่สี่ขวบเลย