ไอโกะ-โอกิ
เมื่อปลายเดือนที่แล้ว โรงเรียนหนูน้อยพานักเรียนและผู้ปกครองไปปฏิบัติธรรมที่วัดป่าสุนันทวนาราม 3 วัน 2 คืน คราวนี้เป็นไฟท์บังคับของชั้นไอโกะ คือปิดห้องเรียนไปกันเลย ถ้าใครไม่ไปก็ไม่ต้องไปเรียนเพราะไม่มีใครเหลือไม่ว่าครูหรือนักเรียน ตอนที่เราพาไอโกะไปสมัครเรียนที่นี่ ก็ได้รับข้อมูลก่อนแล้วว่า การไปปฏิบัติธรรมเป็นเงื่อนไขที่ทางโรงเรียนบังคับให้ผู้ปกครองต้องไปอย่างน้อยหนึ่งครั้ง เพื่อให้รู้ว่าโรงเรียนจะสั่งสอนอบรมลูกเราไปในแนวทางนี้ ประมาณว่า ถ้าผู้ปกครองไม่ยินดีไป และรับเงื่อนไขนี้ไม่ได้ ก็ไม่ควรให้ลูกเรียนที่นี่
จริงๆ แล้ว แม่ก็ยินดีจะไปอยู่แล้ว เพราะคิดว่าการที่เราไปสงบจิตใจไม่ฟุ้งซ่านเสียบ้าง ก็น่าจะเป็นเรื่องดี แต่ที่ผ่านมาก็ยังไม่ได้ไปเสียที เพราะติดว่าโอกิยังเล็กมาก ทิ้งไปไม่ได้ เวลามีจดหมายมาถาม ก็ปฏิเสธมาตลอด แม่เคยอยากให้ป่าป๊าไปกับไอโกะสองคน แต่ป่าป๊าก็ไม่ยอมไป เพราะป่าป๊าคิดว่าคนเราทำความดีที่ไหนก็ได้ ไม่เห็นต้องไปทำที่วัดเลย ก็เป็นอันว่าไม่ได้ไปเสียที เวลาคุยกับผู้ปกครองคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็เคยไปกันแล้วทั้งนั้น เว้นแต่ผู้ปกครองใหม่ๆ ไม่กี่คน
ตั้งแต่เปิดเทอม พอได้รู้กำหนดการว่าปีนี้ ยังไงก็ต้องไปแน่ๆ แล้ว แม่ก็รูสึกกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะเอายังไงดี เพราะช่วงที่ต้องไป โอกิก็ยังไม่เต็มสองขวบดี ยังไม่หย่านมแน่ๆ ถ้าแม่ไปกับไอโกะสองคน โอกิจะทำยังไง ตอนแรกแม่ก็คิดว่าจะให้ป่าป๊าไปกับไอโกะแทน แต่ป่าป๊าก็ท่าทางไม่อยากไป แต่ลึกๆ แล้วแม่อยากให้ป่าป๊าไปมาก เพราะแม่ว่าป่าป๊าใจร้อน ถ้าไปน่าจะช่วยให้เย็นลงบ้าง (ที่จริงตั้งแต่แต่งกันมา จนทุกวันนี้ป่าป๊าก็เย็นลงเยอะแล้วล่ะ) ปีที่แล้วแม่ก็พยายามบอกให้ป่าป๊าไปกับไอโกะ เพราะคิดว่ายังไงแม่ก็ตั้งใจไปอยู่แล้วถ้าโอกิโตกว่านี้ แต่ป่าป๊าก็เลี่ยงมาตลอด
คราวนี้แม่คิดว่าป่าป๊าคงจะเลี่ยงไม่ได้แล้ว เพราะคุณครูบังคับ แม่เลยบอกให้ป่าป๊าเลือกระหว่าง ไปกับไอโกะสองคน หรืออยู่เลี้ยงโอกิที่บ้าน แล้วให้แม่พาไอโกะไป ป่าป๊าไม่ชอบทั้งสองอย่างเพราะไม่อยากไปวัด แล้วก็อยู่กับโอกิสองคนโดยไม่มีแม่ก็ไม่ได้แน่ เพราะโอกิติดแม่มากๆๆๆๆ ขนาดแม่เคยกลับบ้านช้า โอกิร้องโหยหา ป่าป๊าต้องโทรตามแทบไม่ทัน
สุดท้ายป่าป๊าก็เลยตัดสินใจว่าควรจะไปกันทั้งสี่คน แม่ก็เลยไปถามคุณครูว่าโอกิไปได้หรือเปล่า ก็ปรากฎว่าไปได้ แต่พอได้กำหนดการมา แม่ก็เครียดเหมือนกันเพราะ ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า ตีห้าครึ่งทำวัตรเช้า สวดมนต์ เดินจงกรม นั่งสมาธิ สลับกันไปทั้งวัน คุณครูก็จะดูแลลูกให้ พ่อแม่ก็ไปปฏิบัติธรรม จะได้เจอลูกก็ตอนสองทุ่มเวลานอนเท่านั้นเอง ผู้ชายก็ไปนอนรวมกัน ผู้หญิงได้เป็นห้องส่วนตัวห้องละสองครอบครัว ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีพัดลม ห้องน้ำก็แยกต่างหาก
แต่พอไปแล้วที่อยู่ที่นอนก็ไม่ลำบากนัก สะอาด สะดวก แต่ไม่สบายเท่านั้นเอง วันแรกไอโกะก็ร่าเริงดี แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันทั้งวัน มีเดินผ่านเห็นกันบ้างแว้บๆ แต่คืนที่สอง กำหนดการล่าช้าไปหน่อย กว่าจะเสร็จก็สามทุ่ม ไอโกะรอแม่จนร้องไห้ เด็กคนอื่นก็ร้องไห้กันหลายคนเหมือนกัน ส่วนโอกิได้อยู่กับแม่ทั้งวันมีความสุขสุดๆ เพราะเวลาอยู่บ้าน กลางวันไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เพราะต้องคอยดูแลโอกิ เวลาที่ทุกคนสวดมนต์หรือนั่งสมาธิ แม่ก็จะนั่งกับโอกิด้านนอก เพราะโอกิคอยแต่จะขอกินนมอยู่ตลอดเวลา ถ้าไปนั่งรวมกับคนอื่น คงต้องทำให้เขาเสียสมาธิกันเป็นแถว โดยรวมแล้วเรียกว่าโอกิมีพฤติกรรมใช้ได้ทีเดียว ไม่งอแงโวยวายหรือซนจนทำให้ผู้อื่นรำคาญ ป่าป๊าบอกว่าเป็นเพราะโอกิได้อยู่กับแม่ 24 ช.ม. ทำให้มีความสุข เลยพลอยทำตัวน่าเอ็นดูได้ไม่ยาก
สรุปแล้วการไปปฏิบัติธรรมครั้งนี้ก็ลุล่วงไปด้วยดี ป่าป๊าก็รู้สึกยอมรับได้มากขึ้นกับการไปวัดแบบนี้ ปีหน้าก็คงไปกันได้อีก พาลูกไปในที่สมควรไปแบบนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะอาเน่มาเล่าให้แม่ฟังว่า ตอนที่พาโอกิไปเล่นหน้าบ้าน อยู่ดีๆ โอกิก็เดินตรงตามเส้นกลางถนน เอามือจับกันไว้ข้างหน้า แล้วก็บอกอาเน่ว่า เดินกม เดิมกม อาเน่นึกอยู่ตั้งนานกว่าจะรู้ว่าโอกิเดินจงกรม คงเป็นเพราะโอกิเห็นทุกคนเดินจงกรมกันที่วัดบ่อยๆ เลยจำมาทำบ้าง
