ไอโกะ.. โอกิ...
ตั้งใจว่าจะเขียนบันทึกให้หนูซักเรื่องสองเรื่อง แต่ก็ยังไม่สบโอกาสซักที ไม่ว่างบ้าง ไม่มีเรื่องจะเขียนบ้าง ว่างแต่ขี้เกียจบ้าง ไม่ได้อยู่ที่คอมบ้าง…. สารพัดอ้าง...
วันนี้บังเอิญนั่งดูเน็ตอยู่ มองผ่านแว๊บๆ เห็นไอโกะเอียงตัวอยู่ข้างๆน้องโอกิซึ่งกำลังหลับอยู่ ไอโกะเป่าลมเบาๆ ที่ผมของโอกิอยู่สามสี่ครั้ง ก่อนที่จะค่อยๆคร่อมไปที่น้องโดยพยายามไม่ให้สัมผัสตัวน้อง แล้วก้มลงหอมน้อง.. เงยหน้ามองน้อง... ก้มลงหอมอีกครั้ง... เงยหน้ามอง.. ก้มลงหอม.. ทำอย่างนี้ราวสี่ห้ารอบ... ก่อนจะเดินไปเล่นมัดผมตัวเองต่อ....
ทำให้ป๊าคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน..
ก่อนอื่นต้องท้าวความนิด... เมื่อตอนที่ไอโกะยังเล็กๆ ไอโกะจะไม่กลัวหมาเลย เพราะเติบโตมากะไอ้จุ๊ดจู๋ ซึ่งแสนรู้และระมัดระวังในการเข้าหาไอโกะเป็นอย่างดี แต่ต่อมาเมื่อจุ๊ดจู๋กลายมาเป็นพ่อหมา ของเจ้าลูกหมาสี่ตัว ลูกหมาเหล่านี้ซุกซนมาก คอยพันแข้งพันขาทุกคนที่เดินผ่าน.. รวมทั้งไอโกะซึ่งสูงกว่าหมาเล็กน้อย ไอโกะแทบจะล้มทุกครั้งที่เหล่าลูกหมาเข้ามารุม ไอโกะก็เลยกลายมาเป็นเด็กที่กลัวหมาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา....
เมื่อสองวันก่อน ป๊ากะม๊าไปที่อพาร์ทเม้นท์ ก็เลยพาไอโกะกะโอกิ ไปด้วย...
ตอนที่อยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ ช่วงหนึ่งป๊ากะม๊าก็นั่งอยู่ในสำนักงาน นั่งคุยกะน้าเดือน ที่ดูแลอพาร์ทเม้นท์อยู่ที่นั่น จู่ๆก็ได้ยินเสียงไอโกะร้องเสียงแว่วๆอยู่นอกห้องสำนักงานนี่เอง... “ป่าป๊า.... หม่าม๊า... ป่าป๊า... หม่าม๊า...”
ไอโกะร้องเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนเสียงดังได้ยินอย่างชัดเจน น้ำเสียงปนร้องไห้...
ป๊ารีบตามหลังหม่าม๊าที่ยืนอยู่ใกล้ประตูสำนักงานออกมา โดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอออกมาพ้นหน้าประตู ภาพทีเห็นก็คือ ไอโกะกำลังก้มครึ่งนั่งครึ่งยืน สองมือจับอยู่ที่ตัวท่อนบนของน้องโอกิ ซึ่งหันหัวมาทางไอโกะ ด้านท้ายของน้องโอกิ มีลูกหมา ขนาดใหญ่กว่าน้องเล็กน้อย กำลังนัวเนียอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือไอโกะกลัวว่าหมาจะกัดน้อง ก็เลยพยายามลากน้องให้พ้นจากลูกหมาตัวนั้น ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ได้แสดงท่าทีดุร้ายเลย ยิ่งกว่านั้นการที่ไอโกะลากน้อง คงทำให้มันเข้าใจว่าหนูกำลังเล่นกะมัน มันก็เลยยิ่งเล่นด้วย และก็ยิ่งทำให้ไอโกะกลัวมากขึ้น... แต่ไอโกะก็ยังคงกอดน้องแน่นอยู่อย่างนั้น ถึงแม้หม่าม๊าจะมาถึงต้วน้องแล้วก็ตาม จนกระทั่งหม่าม๊าอุ้มน้องขึ้นจากพื้น ไอโกะจึงปล่อยมือจากน้อง แล้วยืนร้องไห้อย่างขวัญเสียพอสมควร ป๊าจึงเข้าไปอุ้มไอโกะขึ้นมาอีกคน ตัวหนูสั่นพอสมควรและก็ยังคงร้องไห้อย่างตกใจต่อเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า...
สิ่งที่หนูทำครั้งนี้... แสดงให้เห็นว่าหนูรักน้องมากแค่ไหน ถึงแม้หนูจะกลัวหมามาก แต่หนูก็ไม่ทิ้งน้อง...
ป๊าอยากบอกหนูว่า....วีรกรรมของหนูครั้งนี้..... ปาป๊าปลื้มมม.....
น้าปุ๊กก็ปลื้มอ่ะค่ะ
ตอบลบในระหว่างเหตุการณ์ชุลมุนนั้น โอกิก็ร้องไห้เสียงดังพอๆ กัน แต่ไม่ได้ร้องเพราะหมานะ ร้องเพราะไอโกะดึงๆ โอกิ ไม่ให้หมามายุ่ง แต่โอกิกำลังเล่นก้อนหินอยู่ มากวนทำไม
ตอบลบน้าหนิงก็ปลื้มอ่ะ : )
ตอบลบ