คำสอนจากกุ๊ง

แม่ไม่ได้เขียนบล็อกนานมากๆ แล้ว ไม่ค่อยมีเวลาก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็คงเป็นเรื่องที่อี๊นิจมาเล่าให้ฟังว่า มีเพื่อนพูดถึงเรื่องเขียนบล็อกของคนสมัยนี้ว่าดราม่า ประมาณว่ามีแต่คนเขียนเรื่องดีๆ และน่าชื่นชมของตัวเอง แม่ฟังแล้วก็ขำปนเห็นด้วย ทำให้พอนึกจะเขียนอะไรขึ้นมา ก็พาลให้รู้สึกเลี่ยนเสียเอง

ไอโกะเริ่มจะได้อ่านเรื่องของตัวเองบ้างแล้ว แลกกับเวลาที่ไอโกะเขียนบันทึกของตัวเอง ไอโกะอ่านเรื่องของตัวเองแล้วก็ขำกิ๊กๆ กั๊กๆ ตลกดี อาจจะดราม่าสำหรับคนอื่นไปบ้าง แต่แม่ว่ามันก็เป็นความทรงจำที่ดีสำหรับลูกทุกคน แม่คงต้องพยายามเขียนต่อไป

สัปดาห์ที่ผ่านมานี้สถานการณ์บ้านเมืองของเราทำให้แม่รู้สึกหดหู่มาก เราเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร อีก 10-20 ปีต่อจากนี้ เมื่อลูกๆ โตขึ้น ความเป็นจริงอาจจะได้รับการพิสูจน์แล้วว่าอะไรเป็นอะไร แต่ ณ เวลานี้ ความขัดแย้งของคนสองกลุ่มทำให้การรับฟังเรื่องเดียวกัน ถูกแปรความหมายไปในทางตรงกันข้ามได้อย่างเหลือเชื่อ

แม่ก็ไม่รู้ว่าตอนที่ลูกทั้งสามคนโตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้วแม่จะยังจดจำเหตุการณ์ครั้งนี้ได้แค่ไหน เพราะแม่ก็เป็นคนขี้ลืมเหมือนคนไทยทั่วๆ ไปอยู่แล้ว เรื่องดีๆ ยังจำไม่ค่อยได้ เรื่องที่เลวร้ายคงจะลืมได้ง่ายกว่า

บล็อกนี้ก็คงจะดราม่าไม่แพ้บล็อกอื่นๆ ในเวลานี้เท่าไรนัก แต่โชคดีที่บล็อกนี้มีไม่กี่คนที่เข้ามาอ่าน ดังนั้นแม่ก็ไม่ควรจะกระดากอะไรมากมาย

เมื่อคืนนี้โอกิเอากระดาษวาดรูปมาให้แม่เหมือนทุกวัน การวาดรูปให้แม่หรือป่าป๊าเป็นสิ่งที่โอกิทำตามไอโกะ ตอนที่โอกิยังวาดรูปเองไม่เป็น ไอโกะจะวาดของตัวเอง แล้วก็วาดแทนโอกิ แล้วเอามาให้แม่ แต่ช่วงนี้โอกิเริ่มมีพัฒนาการในการวาดรูปดีขึ้นมาก วาดอย่างมั่นใจ ผลิตผลงานวันละหลายๆ ชิ้นเลยทีเดียว

โอกิวาดรูปหลายอย่าง แต่ชอบรถมากเป็นพิเศษ เวลาอยากวาดรูปอะไรแต่วาดไม่เป็นก็จะขอให้คนโน้นคนนี้วาดให้ดู แล้วค่อยวาดตาม นี่เป็นตัวอย่างผลงานของโอกิที่วาดให้แม่ก่อนหน้านี้

แต่นี่เป็นผลงานที่โอกิเอามาให้แม่เมื่อคืนนี้พร้อมกับบอกว่า "โอกิให้หม่าม้า รูปทหาร"

แม่ไม่รู้หรอกว่าลูกๆ รับรู้เหตุการณ์บ้านเมืองตอนนี้อย่างไรบ้าง เป็นไปไม่ได้ที่จะหลีกเลี่ยง เพราะในทีวีที่พวกเราดู บทสนทนาที่พวกเราพูดคุยกันทุกๆ วัน มันมีแต่เรื่องนี้ พอเห็นรูปแบบนี้ก็ไม่แปลกใจ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมไม่ได้นึกอยากจะถาม หรือให้โอกิอธิบาย หรือเล่าเรื่องเกี่ยวกับรูปที่วาดเหมือนทุกครั้ง ได้แต่รับมาเฉยๆ แล้วก็ชมว่า "เก่งมากครับ"

สาเหตุที่แม่อยากเขียนเรื่องนี้ก็เพราะอยากเก็บไว้เตือนความทรงจำของตัวเอง และของลูกๆ ทุกคนด้วย

แม่คิดว่าการที่จะสอนให้ลูกเป็นคนดีนั้น ไม่ใช่แค่คำพูดเพียงอย่างเดียว การกระทำของเราต้องสอดคล้องกับสิ่งที่เราต้องการจะสอนด้วย แม่จำคำสอนที่เป็นคำพูดของกุ๊งกับอาม่าได้ไม่กี่เรื่อง แต่การทำเป็นตัวอย่างของทั้งอาม่ากับกุ๊งสอนแม่ได้มากมาย

ในบรรดาคำสอนไม่กี่เรื่องของกุ๊งนั้น มีครั้งหนึ่งที่แม่จำได้ไม่เคยลืม แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมแม่ถึงประทับใจกับคำสอนนี้นัก อาจจะเป็นเพราะมันเป็นคำสอนที่แม่ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนั้นก็เป็นได้

แม่จำเรื่องราวนั้นไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่ามันเป็นเรื่องอะไร จำได้แค่ว่าแม่ไม่พอใจแล้วก็บ่นกับกุ๊งว่า ทำไมเราต้องเสียเปรียบคนอื่น คำตอบที่ได้จากกุ๊งคือ "ยอมให้คนเขาเอาเปรียบเรา ดีกว่าเราไปเอาเปรียบเขา"

สถานการณ์ของบ้านเมืองเราในวันนี้ ทำให้แม่คิดว่าคำสอนของกุ๊งเรื่องนี้ เป็นสิ่งที่แม่อยากให้ลูกทุกคนจำเอาไว้ และนำไปใช้เมื่อโตขึ้น และนับจากวันนี้ไป เวลาที่พี่น้องทะเลาะกัน ใครยอมก่อนคนนั้นเป็นผู้ชนะ ไม่เช่นนั้นเราคงไม่อาจหลีกเลี่ยงความหายนะอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้