คืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา... ในห้องนอน.. เสียงสนทนาของสองแม่ลูก
ไอโกะ “วันนี้วันอะไรคะ หม่าม๊า..”
หม่าม๊า “วันอาทิตย์ค่ะ..”
ไอโกะพูดต่อเหมือนไม่ได้ยินที่หม่าม๊าตอบ.. “พรุ่งนี้วันอาทิตย์เหรอคะ..”
หม่าม๊า “ไม่ใช่จ๊ะ.. วันนี้วันอาทิตย์ พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ไงคะ..”
ป๊าได้ยินการสนทนาในคืนนั้นเพียงเท่านี้...
เช้าวันต่อมา.. ป๊าอุ้มไอโกะลงมาข้างล่างในตอนเช้าเหมือนปกติทุกวัน โดยอุ้มลงมานอนต่อที่โซฟา หลังจากนั้นก็ไปรับโอกิลงมาด้วย และให้มานอนเล่นข้างๆเจ๊ไอโกะ
ไอโกะถึงจะงัวเงีย แต่ก็นอนเล่นกับน้องโอกิที่นอนยิ้มอยู่ข้างตัว
กิจวัตรดังเช่นทุกเช้า... ป๊าเปิดโทรทัศน์ดูข่าว เสียงสรยุทธ์ ในรายการเรื่องเล่าเช้านี้ ดังขึ้นทันทีที่เปิดโทรทัศน์... “สวัสดีครับ ท่านผู้ชมทุกท่านครับ.... พบกันอีกครั้งในเรื่องเล่าเช้านี้ วันนี้เป็นวันจันทร์ที่สิบสองกุมภาพันธ์ สองพันห้าร้อยห้าสิบ เป็นวันที่เราจะได้สวมใส่เสื้อเหลือง......”
ไอโกะลุกพรวดขึ้นนั่ง หันมามองสรยุทธ์ แล้วสวนคำทันที... “ไม่ใช่น๊ะ... วันนี้วันอาทิตย์นะ....” ไอโกะหันมองป๊าเพื่อรอให้ป๊าช่วยสนับสนุน.. [เออใช่.. สรยุทธ์ เอ็งพูด..ผิด...] แต่มันไม่เป็นอย่างที่ไอโกะคาดหวัง
“ไอโกะ.. วันนี้วันจันทร์นะคะ.. วันนี้ไปโรงเรียนไงลูก..”
ไอโกะล้มตัวลงนอนอย่างผิดหวังสุดๆ สีหน้ายังคงบ่งบอกเหมือนจะพูดว่า... [ ไม่จริ๊ง.... ไม่จริง.....]
ไม่เป็นไรหรอกไอโกะ อารมณ์นี้ป๊าว่าทุกคนก็คงเคยเป็นกันมาทั้งนั้น ป๊าก็เหมือนกัน บางวันคิดว่าเป็นอีกวันอยู่นั่นทั้งวันเลย หรือบางวันลุกขึ้นตอนเช้าก็ไม่อยากให้เป็นวันทำงานเลย... “แต่เราก็ต้องทำตามหน้าที่ของเราอยู่ดีนะไอโกะ..”
พอโตขึ้นก็เปลี่ยนเป็นไม่อยากไปทำงานแทน 5555 โรคนี้แก้ไม่หายหรอก
ตอบลบ