ออสเตรเลีย 1

ในที่สุดเราสี่คนก็ได้ไปเที่ยวต่างประเทศกันเป็นครั้งแรก เนื่องจาก SCB เค้าใจดี ลดคะแนนแลกตั๋วเครื่องบินกรุงเทพ-ซิดนีย์ จากสองแสนคะแนนเหลือห้าหมื่นกว่า ทำให้เราแลกตั๋วฟรีได้ 3 ใบ แล้วก็ซื้อเพิ่มของโอกิซึ่งเป็นตั๋วเด็กอีกหนึ่งคน ทำให้แม่ตัดสินใจไปเที่ยวครั้งนี้ได้ง่ายขึ้น เพราะถ้าเราต้องจ่ายกันเต็มๆ ทุกคน แม่คงคิดนานทีเดียว

ตอนที่คิดว่าจะไปก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ไปก็ไป แต่ตอนที่เตรียมการจองรถ จองโรงแรม วางแผนว่าจะไปไหน ไปยังไงนี่ เล่นเอาแม่เวียนหัวอยู่เหมือนกัน เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะไปกันเอง แล้วแม่ก็ร้างลาการเดินทางแบบตะลอนทัวร์มาเป็นปีแล้ว อีกอย่างหนึ่งแม่ก็รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้แม่รู้สึกใจไม่ค่อยกล้าเหมือนสมัยก่อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีลูก หรือเพราะแก่กันแน่

หลังจากเตรียมแผนการณ์จนลงตัวแล้วว่าจะไปไหนยังไง พอใกล้จะถึงวันเดินทางจริงๆ ก็ตุ๊มๆ ต่อมๆ พอสมควรว่า มันจะเป็นยังไงน้า โอกิจะร้องบนเครื่องบินหรือเปล่า ขับรถเองจะหลงมั้ย จะโดนตำรวจจับหรือเปล่า สารพัดจะกังวล ขนาดว่าถ้ายกเลิกการเดินทางได้ อาจจะเปลี่ยนใจไม่ไปเหมือนกัน

แต่ในที่สุดเราก็ไปออสเตรเลียกันจนได้ ตามแผนที่แม่วางไว้คือ เราบินไปลงซิดนีย์ตอนเช้า แล้วขับรถไปเมลเบิร์นเลย ซึ่งต้องแวะนอนระหว่างทางคืนหนึ่ง ก่อนไป แม่กับป่าป๊าก็จะบอกไอโกะว่าจะพาไปออสเตรเลีย ไปดูนกเพนกวิน ไปดูโคอาล่า ไปดูอควาเรียม ฯลฯ ไอโกะก็เฝ้ารอนับวันว่าเมื่อไหร่จะได้ไปออสเตรเลียเสียที

ตอนที่อยู่บนเครื่องบิน โอกิก็ไม่ทำให้แม่ผิดคาดเลย คือต้องให้แม้อุ้มอยู่ตลอดเวลา แม่แทบไม่ได้นอนเลยตลอดไฟลท์ แต่ก็ยังดีที่โอกิไม่ได้ร้องจนรบกวนคนอื่นมาก คือร้องพอเป็นพิธี พออุ้มก็หยุดร้องได้ไม่ยาก มีเด็กอีกคนอยู่ด้านหน้า ร้องยาวนานกว่าโอกิมาก ทำให้โอกิดูใช้ได้ทีเดียว ส่วนไอโกะก็เหมือนเดิม หลับง่ายหลับดายสบายอยู่คนเดียว แป๊บเดียวถึงซิดนีย์เลย

พอถึงซิดนีย์ เราก็ต้องนั่งรอรถเช่าอยู่ชัวโมงกว่า พอได้รถออกจากสนามบิน แม่กับป่าป๊าก็ขับหลงอยู่พักหนึ่งกว่าจะหาเส้นทางไปได้ถูกต้อง โชคดีที่เตรียม CD เพลง นิทานมาให้ไอโกะด้วย ทำให้ไอโกะไม่งอแงมาก แต่โอกินี่สิ น่าสงสารมาก หงุดหงิดรำคาญกับการนั่งรถนานๆ เป็นอันมาก ร้องไห้จนหลับไปหลายยกทีเดียว

วันแรกนี้เราต้องขับรถทั้งวัน จุดหมายแรกคือ Albury เมืองเล็กขนาดใหญ่ระหว่างทางไปเมลเบิร์น หลังจากนั่งเครื่องบินมาทั้งคืน ก็ต้องมานั่งรถต่ออีกทั้งวัน มันคงน่าเบื่อมากสำหรับเด็กๆ อย่างไอโกะและโอกิ ไอโกะคงจะรู้สึกว่านานมากจนทนไม่ไหว ถามแม่ว่า "หม่าม้า เมื่อไหร่เราจะถึงออสเตรเลียเสียที"