โอกิไปโรงเรียน Part II

แม่คิดว่าโอกิคงจะรู้สึกไม่สบายใจมากๆ ไม่ชอบและอึดอัดกับการไปโรงเรียนสุดๆ ดูเหมือนว่าจะหนักกว่าไอโกะ เพราะตอนนั้นไอโกะจะร้องตอนเช้า เวลาจะไป แต่พอกลับมาอยู่บ้านแล้วจะลืม แต่ของโอกินี่ดูเหมือนจะคิดถึงมันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยมั้ง เวลาที่คนโตๆ เครียดและไม่สบายใจ ก็อาจจะแก้ปัญหาด้วยการกินเหล้า ฟังเพลง ชอปปิ้ง ระบายกับเพื่อน ไปเที่ยว ฯลฯ แล้วเด็กๆ ล่ะจะจัดการกับความเครียดและไม่สบายใจของตัวเองอย่างไร

นอกจากการร้องไห้แล้ว แม่รู้สึกว่าโอกิก็พยายามหาวิธีแก้ปัญหานี้ในหลายๆ ทาง ตัวอย่างเช่น พยายามขอร้องและบอกป่าป๊าให้รับรู้ว่า "โอกิไม่อยากไปโรงเรียน" เพราะคิดว่าป่าป๊าเป็นผู้ชี้เป็นชี้ตายได้ ถ้าป่าป๊าบอกว่าไม่ต้องไปก็ไม่ต้องไป เมื่อขอร้องป่าป๊าไม่สำเร็จก็คิดแผนถ่วงเวลาการไปโรงเรียน ด้วยการเรียกร้องโน่นนี่ จะให้จี่จี๊อาบน้ำให้ พอจี่จี๊อุ้มไปก็เปลี่ยนใจ จะให้อาเน่อาบ พออาเน่จะพาไปอาบ ก็บอกจะกินนมก่อน พอเอานมให้กิน ก็จะกินขนมปัง พอเอาขนมปังให้ก็จะขี่จักรยาน สุดท้ายก็โดนบังคับให้ต้องไปโรงเรียนอยู่ดีอีกแผนหนึ่งก็คือ ประท้วงด้วยการทำตัวป่วน ไม่ยอมลงจากรถ ไม่ยอมให้ใครอุ้ม ไม่ยอมเข้าบ้าน พูดไม่รู้เรื่อง ทำเอาแม่และป่าป๊าเวียนหัวมากๆ

เวลาที่ผู้ใหญ่พูดกันว่าควรใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ในการตัดสินใจนั้น แม่ว่าบางทีเราก็ลืมไปว่า อารมณ์ก็เป็นเหตุผลหนึ่งเช่นกัน แล้วบางครั้งก็อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าก็ได้ถ้าใช้อารมณ์เป็นเหุตผลในการตัดสินใจในบางเรื่อง การที่โอกิไม่ชอบไปโรงเรียน ก็คงมีเหตุผลที่เป็นความรู้สึกกลัวของเด็กนั่นแหละ แม่นึกถึงตัวเองว่าตอนป.6 ที่จะเข้ามาเรียนกรุงเทพนั้นแม่ก็กลัวเหมือนกัน แล้วก็ไม่ยอมมาจนกระทั่ง ม.3 หลังจากที่อี๊นิจเข้ามาก่อนแล้ว หลายๆ ครั้งที่เราก็ไม่กล้าไปไหน หรือไปทำอะไรคนเดียว ก็อยากจะชวนใครสักคนไปเป็นเพื่อนพอคิดอย่างนี้แล้ว แม่ก็รู้สึกเข้าใจและเห็นใจโอกิขึ้นมาทันที

อาเน่พยายามอธิบายว่า "โอกิต้องไปโรงเรียนนะครับ ถ้าไม่ไปโรงเรียน เดี๋ยวจะเซ่อช่า ไม่รู้เรื่อง กลายเป็นเด็กโง่นะ รู้มั้ย" โอกิก็ร้องไห้ไปตอบไปว่า "กิไม่อยากไปโรงเรียน กิอยากเป็นเด็กโง่ ฮือๆ" อาเน่พยายามใหม่ "โอกินะ ไปโรงเรียนวันนี้ แล้วก็พรุ่งนี้อีกวัน ก็จะหยุดแล้วนะ" โอกิก็ตอบว่า "ไม่อยากไปแล้ว อยากหยุดวันนี้เลย ฮือๆ"

ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่อย่างเรา ทำให้โอกิต้องยอมจำนนไปโรงเรียนอย่างปฏิเสธไม่ได้ จะว่าไปอาจจะเรียกได้ว่าแม่และป่าป๊าก็ใช้กำลังในการตัดสินใจเหมือนกัน เพราะเหตุผลของลูกไม่เป็นที่ยอมรับ (ของสังคม:)

เมื่อโอกิยอมรับสภาพได้แล้วว่า ยังไงๆ ก็ต้องไปโรงเรียนอยู่ดี ความต้องการถัดมาก็คือ ขอให้มีใครไปเป็นเพื่อนสักคนก็ยังดี จากที่เคยพูดว่า "โอกิไม่อยากไปโรงเรียน" วันนั้นโอกิตื่นตั้งแต่ตีสี่ แล้วก็บอกแม่ว่า "อยากให้ป่าป๊าไปโรงเรียนด้วย ไม่อยากให้ป่าป๊าไปทำงาน" แม่เลยบอกว่า "ได้ครับ เดี๋ยวโอกิไปถามครูภานะ ว่าให้ป่าป๊าอยู่ด้วยได้หรือเปล่า ถ้าครูภาบอกว่าได้ก็ได้นะ" พอได้ยินดังนั้น โอกิรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที ประหนึ่งว่าตัวเองแก้ปัญหาหนักอกได้แล้ว คงจะนึกในใจว่าในที่สุดก็หาทางออกได้แล้ว แล้วโอกิก็หลับต่อจนเช้า ลุกจากที่นอน เดินลงข้างล่างเอง อาบน้ำ กินนม เร่งให้ป่าป๊าพาไปโรงเรียน บ๊ายบายคนที่บ้านอย่างร่าเริง จนอาเน่ (ที่ไม่รู้เรื่องข้อตกลง) คิดว่าโอกิปรับตัวได้แล้ว

พอถึงโรงเรียนไอโกะก็พาโอกิไปเก็บกระเป๋า ป่าป๊ารีบไปหาครูภา เล่าเรื่องข้อตกลงให้ฟัง ยังไม่ทันเตี๊ยมกันดี ทั้งสองคนก็รีบเดินมาหา โอกิยังไม่ทันอ้าปากพูด ครูภาก็ชิงตัดบทว่า "ไม่ได้นะครับ ป่าป๊าอยู่กับโอกิไม่ได้ ตอนเย็นถึงจะมารับ" เท่านั้นแหละ ฝันสลายลงไปต่อหน้าต่อตา โอกิปล่อยโฮแบบไม่ต้องอายใคร (คงไม่มีเด็กคนไหนอายเวลาร้องไห้หรอก)ป่าป๊าก็เลยต้องรีบกลับไปทำงาน (แบบไม่ค่อยสบายใจเช่นกัน)

เวลาผ่านไปทีละวัน โอกิก็ยังไม่รู้สึกดีกับการไปโรงเรียน เรียกได้ว่าครุ่นคำนึงถึงความทุกข์ของการไปโรงเรียนแทบจะตลอดเวลา นอนไม่ค่อยหลับกระสับกระส่าย อาเน่บอกว่า อายุยังไม่ถึงสามขวบ รู้จักที่จะกลุ้มจนนอนไม่หลับ แล้วโตๆ อีกหน่อยจะขนาดไหนกัน

โอกิคงจะประเมินสถานการณ์ว่าจะเอาไงดีว้า หลังจากที่ครูภาไม่ยอมให้ป่าป๊าอยู่ด้วย โอกิก็หันมาขอร้องแม่แทนว่า "อยากให้หม่าม้าไปด้วย" แม่ก็ตกปากรับคำเพื่อให้โอกิสบายใจ วันถัดมา โอกิก็ไม่งอแงตอนเช้า แต่ตื่นตีห้าเหมือนเดิม ลุกมาย้ำกับแม่ว่าอยากให้แม่ไปด้วย กินนม ขนมปัง อาบน้ำแต่งตัว พร้อมไปโรงเรียน ระหว่างทางก็ดูสองข้างทาง พูดคุยเป็นปกติ ไม่มีอาการเครียดให้เห็น แต่พอถึงโรงเรียนปุ๊บ โอกิก็รีบบอกให้แม่อุ้มทันที หลังจากนั้นก็ติดหนึบเลย "ไม่อยากหาครูอ้อม ไม่อยากหาครูนุ่น" เจอครูบีก็ "ไม่อยากหาครูบี" "อยากให้โรงเรียนปิด" แม่ต้องอุ้มไปส่งที่ห้องให้ครูริญ แล้วโอกิก็ปล่อยโฮเต็มความสามารถอีกครั้งหนึ่ง ตอนเย็นป่าป๊าไปรับ กลับมาเล่าให้แม่ฟังว่า วันนี้เค้าเล่าลือกันทั้งโรงเรียนว่าโอกิจะปิดโรงเรียน

วันนี้โอกิก็เปลี่ยนแผนใหม่ด้วยการให้ป่าป๊าไปส่ง เป็นความพยายามอีกครั้งหนึ่งที่จะขอร้องคุณครูให้ป่าป๊าอยู่ด้วย ก่อนไปก็เต็มไปด้วยความหวังเหมือนเดิม ร่าเริงตั้งแต่ออกจากบ้านถึงโรงเรียน พอป่าป๊าจูงไปส่งคุณครูที่หน้าประตู โอกิก็บอกคุณครูว่า "อยากให้ป่าป๊าอยู่ด้วย" คุณครูเลยบอกว่า "ได้ครับ เดี๋ยวให้ป่าป๊าไปใส่บาตรด้วยกันแล้วค่อยกลับนะ" โอกิฟังไม่ทันจบก็ปล่อยโฮทันที ป่าป๊าบอกว่า โอกิทำเหมือนผู้ใหญ่ที่หลอกตัวเอง คือ รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางที่ป่าป๊าจะอยู่ด้วยได้ แต่ก็มีความหวัง พอคุณครูตอบ ก็แทบจะไม่ได้ฟังหรอกว่าคุณครูพูดอะไร เหมือนรู้ว่าถึงบทนี้แล้ว ก็ร้องได้เลย คุณครูอุ้มโอกิไปพร้อมกับเสียงร้องไห้ "ฮือๆ ฮือๆ ให้เจ๊โกะไปด้วย ให้เจ๊โกะไปด้วย" ไอโกะเป็นที่พึงสุดท้ายแล้ว ไอโกะก็สงสารน้อง เดินตามไปติดๆ ยื่นมือให้แล้วก็บอกว่า "เจ๊อยู่นี่...เจ๊อยู่นี่..." ป่าป๊าได้แต่ยืนดูพี่น้องเดินจากไป ด้วยอารมณ์ขำปนสงสาร เฮ้อ!