ในที่สุดเราก็ได้ไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้กันจนได้ ทั้งๆ ที่แม่ก็ท้องแปดเดือนแล้ว เรื่องของเรื่องก็เพราะว่า อยู่ดีๆ บริษัทวีคูลก็เกิดงานเข้าอะไรไม่รู้ สมนาคุณผู้แทนจำหน่ายให้ไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้ฟรี ร้านของแม่ได้ฟรีสามคน ตอนแรกแม่ก็จะให้น้ากัลไปกับอาเน่กับกูโจ้ แต่น้ากัลไม่อยากไป พอมาบอกป่าป๊า ป่าป๊าก็พูดหน้าตาเฉยว่าเราไปกันเถอะ เพราะไม่มีใครเคยไปเลย
แม่ก็ถามว่าจะเอาจริงเหรอ 36 week แล้วนะ คือเป็นเส้นตายสำหรับคนท้องที่เขาอนุญาตให้ขึ้นเครื่องได้โดยไม่ต้องมีใบรับรองแพทย์ ป่าป๊าก็บอกว่าไม่เห็นเป็นไร มันบินแค่สามสี่ชั่วโมง ยังไม่ทันคลอดหรอก แม่ก็เลยตามเลย ทั้งๆ ที่ก็รู้สึกกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะไหวหรือเปล่า เพราะท้องนี้ แม่รู้สึกทรมานมาก นอนไม่ค่อยหลับ ปวดหลัง ปวดเอว จนรู้สึกอยากจะคลอดเร็วๆ ให้รู้แล้วรู้รอดไป
ด้วยความที่เวลามันกระชั้นชิดมาก คือ เขามาบอกว่าให้ฟรี ก็อีกสองอาทิตย์จะเดินทางแล้ว พอตกลงใจว่าไปแน่ แม่ก็เลยให้น้ากัลไปเจรจาซื้อฟิล์มเพิ่ม เพื่อที่จะได้ไปฟรีเพิ่มอีกสามคน สรุปว่าเราหกคนก็เลยไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้กันฟรีๆ
วันเดินทางก็มีแต่คนมาถามว่าท้องกี่เดือนแล้ว ไปได้เหรอ แม่ก็ได้แต่โกหกว่า หกเดือน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องใบรับรองแพทย์ คนที่รู้ต่างก็เป็นห่วงกันทั้งนั้น จริงๆ แล้ว แม่ว่าเขาคงนึกในใจกันว่าแม่นี่ช่างดันทุรังจริงๆ ท้องโย้ขนาดนี้ ยังอยากเที่ยวอีก แม่ได้แต่ภาวนาว่าให้ทุกอย่างมันเรียบร้อย อย่าได้ไปเกิดฉุกเฉินต้องคลอดระหว่างทัวร์ ไม่งั้นต้องมีคนสรรเสริญเอาแน่ๆ เชียว
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ได้มีเหตุการณ์น่าตื่นเต้นแต่ประการใด แต่แม่ก็ต้องขอบ่นว่าทรมานสังขารจริงๆ ด้วยที่ว่าเราเลิกไปเที่ยวทัวร์กันนานแล้ว พอมาเจอโปรแกรมตื่นหกโมง กินข้าวเจ็ดโมง ออกเดินทางแปดโมง เปลี่ยนโรงแรมทุกวัน ขึ้นรถ ลงรถทั้งวัน ท้องก็โย้ซะขนาดนี้ สามคืนสี่วัน ทำเอาแม่สะบักสะบอมแทบแย่ แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน
ไอโกะมันหน้าตาญี่ปุ่นเลยนะ
ตอบลบ