โอกุอดนมกลางคืน

เมื่อวันก่อนแม่ทดลองให้โอกุงดนมตอนกลางคืนเป็นครั้งแรกแบบไม่ได้ตั้งใจ คือคิดว่าจะลองดูเฉยๆ ก่อนหน้านี้ ตอนโอกิ แม่เคยพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ โอกิก็เลยกินนมแม่ทั้งกลางวันกลางคืนตลอดไปจนหย่านมเลย พอถึงโอกุแม่ก็เลยไม่ได้คิดว่าจะให้งดนมกลางคืน อาจจะเป็นเพราะเป็นคนที่สาม มันเป็นความเคยชินไปแล้ว ที่แม่จะต้องหลับๆ ตื่นๆ ตลอดคืนไปพร้อมๆ กับลูกๆ ทุกคน ที่เคยหวังลึกๆ ว่าโอกุจะหลับยาวทั้งคืนสักคนก็ยังดี ก็ปรากฎว่าผ่านไปสองปีโดยไม่มีทีท่าว่าจะเป็นไปได้

จะว่าไปเหตุการณ์มันออกจะแย่กว่าเดิม คือหลังๆ นี่ โอกุยิ่งตื่นบ่อยกว่าเดิม ห้าทุ่ม ตีหนึ่ง ตีสาม ตีสี่ ตีห้า แล้วก็ต้องขอกินนมทุกครั้งที่ตื่นด้วย แม้ว่าแม่จะนอนให้โอกุกินนมได้ แต่มันก็ทำให้แม่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวอยู่ดี

น่าเสียดายที่แม่ไม่ได้อัดเสียงโอกุเอาไว้ตอนที่แม่ไม่ยอมให้โอกุกินนม เก็บไว้ฟังตอนโตๆ น่าจะดี คืนแรกโอกุตื่นห้าทุ่มกว่า พอแม่ตัดสินใจว่าลองดูแม่ก็เลยไม่ให้กิน (แม่ไม่ได้เตี๊ยมกับป่าป๊าก่อนล่วงหน้าเหมือนทุกทีด้วยนะ) โอกุร้องไห้คร่ำครวญเป็นการใหญ่ "ฮือๆๆ หม่าม้าขอกินมิ้วหน่อยๆ ๆ ๆ" แม่ไม่ให้กิน โอกุก็ร้องจะกิน ป่าป๊าช่วยส่งเสียงดุมาในความมืดว่า "หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ นอนได้แล้วครับโอกุ" "ถ้าโอกุร้องไห้อีก จะต้องมานอนกับป่าป๊าแทนนะ" ได้ผลพอสมควร คือ โอกุหยุดร้องไห้ น้ำเสียงกลั้นพยายามที่จะไม่ร้องไห้อย่างเต็มที่ แต่ปากก็ยังอ้อนวอนว่า "หม่าม้า..ขอกินมิ้วหน่อย"

แม่บอกว่ากินไม่ได้แล้ว กลางคืนต้องนอน ตอนเช้าค่อยกิน โอกุก็เลยเปลี่ยนเป็น "หม่าม้าอุ้มหน่อย" แม่อุ้มโอกุพาดบ่า เดินตบหลังเบาๆ ช่วยกล่อมให้หลับ ประมาณ 5 นาที พอโอกุเงียบ แม่คิดว่าหลับแล้ว ก็วางลงบนที่นอน ปรากฎว่าโอกุยังไม่หลับ ยกมือส่ายหน้าแบบกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ว่า "ไม่เอา ไม่นอนตรงนี้" แล้วก็เอามือวางบนโซฟาบอกว่า "นอนนี้กั่ว" (นอนตรงนี้ดีกว่า) โอกุอยากนอนบนโซฟากับแม่นั่นเอง (คงหวังว่าถ้าแม่นอนกอด อาจจะฟลุกได้กินนมมั้ง)

แม่บอกกับโอกุว่า "นอนตรงนี้ก็ได้ แต่นอนเฉยๆ นะ กินนมไม่ได้" โอกุก็พยักหน้า แม่ก็เลยนอนข้างๆ โอกุนอนตะแคงหันหน้าไปอีกข้างหนึ่ง แม่ตบก้นให้เบาๆ คิดว่าโอกุจะหลับ พอแอบดูก็เห็นว่ายังไม่หลับ นอนลืมตาในความมืด น่าสงสารจริงๆ แม่เปลี่ยนเป็นอุ้มโอกุมานอนบนตัวแล้วก็ลูบหลังให้แทน สักพักก็หลับ แม่เลยอุ้มไปวางบนที่นอนโอกุเหมือนเดิม

ได้สักชั่วโมง โอกุก็ตื่น ปีนขึ้นมาหาแม่ "หม่าม้า ขอกินมิ้วหน่อย" "หม่าม้า กุอยากกินมิ้ว" แม่ไม่ให้กิน แต่คราวนี้โอกุไม่ยอมนอนกับแม่แล้ว ปีนลงไปนอนที่นอนตัวเอง แม่แอบมองคิดว่าโอกุจะหลับ แต่ปราฎว่าโอกุนอนลืมตามองเพดาน แต่ไม่ร้องไห้แล้ว น่าสงสารมากๆ แม่เกือบใจอ่อนแล้วเชียว

คืนนั้นโอกุตื่นขอกินนมทั้งคืน แต่แม่ก็ไม่ได้ให้กินสักครั้ง เป็นอันว่าแม่ใจแข็งไม่ยอมให้โอกุกินนมกลางคืนได้สำเร็จไปหนึ่งคืน จนกระทั่งเช้าแม่ก็เลยบอกโอกุว่า "เช้าแล้วครับ กินมิ้วได้แล้ว โอกุอยากกินมั้ย" โอกุพยักหน้าดีใจ ปีนขึ้นมานอนกินนมอย่างมีความสุข

คืนวันที่สอง แม่ก็ย้ำกับโอกุก่อนนอนว่า กินก่อนนอน แล้วกลางคืนตื่นมากินไม่ได้แล้วนะ จนกว่าจะเช้า โอกุก็พยักหน้า โอกุตื่นครั้งแรกตอนใกล้ๆ สี่ทุ่ม แม่ยังนั่งทำงานอยู่ โอกุเดินมาหาแม่เงียบๆ ส่งเสียงเรียก "หม่าม้า" แม่เลยอุ้มโอกุขึ้นมาแล้วพาไปนอนด้วยกัน โอกุไม่ร้องขอกินนมเลย น่ารักมากๆ

ตื่นครั้งที่สองแม่นอนแล้ว โอกุปีนขึ้นมานอนกับแม่ส่งเสียงฮึดฮัดพยายามจะเปิดเสื้อ แม่บอกโอกุว่า กลางคืนแล้วต้องนอนนะครับ กินนมไม่ได้ เดี๋ยวเช้าค่อยกินนะ โอกุก็หลับไปโดยดี คืนที่สองนี้โอกุยังตื่นหลายครั้ง แต่ไม่ได้ร้องไห้ทรมานเหมือนวันแรก ปีนขึ้นมาหาแม่ แล้วพอรู้ว่าไม่ได้กินนมแน่ๆ ก็ปีนลงไปนอนเองหลายครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าโอกุจะยอมรับสภาพได้ง่ายอย่างที่คาดไม่ถึงเช่นนี้

เช้าของคืนวันที่สอง โอกุตื่นแล้วก็ไปปลุกป่าป๊าโดยการเขย่าขาป่าป๊าให้ตื่น (แม่ไม่รู้หรอก ป่าป๊าเล่าให้ฟังทีหลัง) แล้วก็กลับมาปีนหาแม่ คราวนี้ได้กินนมแล้ว มีความสุขจริงๆ

เมื่อคืนนี้เป็นคืนที่สาม โอกุก็ตื่นหลายครั้งเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะทำใจได้แล้ว ปีนขึ้นมาหาแม่แล้วไม่ได้กิน ก็ปีนลงไปนอนเอง มีหงุดหงิดบ้างเล็กน้อย ร้องไห้นิดหน่อย แต่ก็ผ่านคืนที่สามไปได้ด้วยดี สรุปว่าโอกุทำได้ดีกว่าที่แม่คิดเยอะทีเดียว แม่ดีใจจริงๆ :)